IV. Numerus clausus

Het ganse jaar 2005 werd actie gevoerd vanuit Franstalige hoek om de numerus clausus te doen afschaffen of drastisch aan te passen. Het is irritant “grote” professoren maandenlang de Franstalige pers te zien vol zetten met dramatische “pénurie” verhalen[82] en met doembeelden van parallel import van minderwaardige buitenlandse kandidaat-specialisten.[83]

Zelfs de studenten gaan onderling in de clinch over de aanbodsbeperking. Een sloganeske open brief van de Vlaamse Vereniging van Studenten en de Fédération des étudiant(e)s francophones[84] wordt fors tegengesproken door Vlaamse studenten geneeskunde.[85]

De politici schuwen geen grote woorden in het debat. Ecolo roept dat er een tekort is aan artsen, terwijl alleen Italië in de Westerse wereld nog meer artsen heeft dan België[86]. Anderen, zoals Jean-Jacques VISEUR (cdH) en Olivier MAINGAIN (FDF) speelden voluit de communautaire kaart : er wordt de Vlamingen aangewreven dat ze de roeping breken van jongeren om arts te worden.[87]

Op 08.10.2004 werd de nieuwe samenstelling van de planningscommissie gepubliceerd[88]. Emeritus Professor aan de UCL, Denise DELIEGE, en grote tegenstander van de numerus clausus, wordt opnieuw benoemd voor een periode van 5 jaar. Ondergetekende, die door de BVAS werd voorgedragen om Dr. Louis BECKERS, oud-BVAS-voorzitter en groot voorvechter van de numerus clausus, op te volgen, wordt niet weerhouden.

Na lang beraad in een werkgroep van de regering, wordt een deel van de beslissingen van de Planningscommissie van 27.11.2003[89], op een datum met Vlaamse symboolwaarde, 11 juli, omgezet in een Koninklijk besluit[90] en retro-actief in voege gesteld op 01.01.2005.[91]

Het binnen het RIZIV toegelaten artsenaantal wordt van 700 in 2011 (420 Vlamingen[92] en 280 Franstaligen) verhoogd tot 833 in 2012 (500 Vlamingen en 333 Franstaligen). Er worden 6 Vlaamse en 4 Franstalige geriaters alsook 6 Vlaamse en 4 Franstalige kandidaat-specialisten toegevoegd aan het minimale aantal kandidaat-specialisten dat wordt opgesomd in artikel 2 van het K.B. van 30.05.2002.[93]

Bij de beroepstitels waarop de beperking van het aantal kandidaten niet van toepassing is in artikel 3 van hetzelfde K.B., wordt het aantal kinder- en jeugdpsychiaters verhoogd van 140 over 7 jaar naar 180 over 8 jaar (108 Vlamingen en 72 Franstaligen) en wordt in de periode 2004 tot 2012 een totaal van 198 kandidaten toegevoegd (119 Vlamingen en 79 Franstaligen) voor artsen die een onderzoeksmandaat hebben of voor mandaten van kandidaat-specialisten ter compensatie van de duur van opleidingen die in het buitenland hebben plaats gehad.

In enkele Franstalige kranten verschijnt op 21.01.2006 het bericht dat in 2013 het aantal tot het RIZIV toegelaten artsen drastisch zou stijgen tot 1.025 (cfr. tabel 10). Franstalig BVAS-ondervoorzitter, Dr. Jacques de TOEUF, reageert afwijzend en meent dat een aantal tussen 800 en 850 moet worden behouden. Kartel-voorzitter Philippe VANDERMEEREREN is tevreden[94]. Officiële documenten van de vergadering van de Planningscommissie van 15.12.2005 zijn nog niet beschikbaar en Minister DEMOTTE heeft dit advies dus ook nog niet officieel ontvangen (dd. 30.01.2006).

K.B. van 11.07.2005 tot wijziging van het K.B. van 30.05.2002 betreffende de planning van het medisch aanbod (B.S. 03.08.2005

Het is hallucinant dat de Franstaligen het woord “pénurie” durven te gebruiken. Ze hebben verhoudingsgewijze veel meer artsen per inwoner dan in Vlaanderen en de Parti Socialiste ministers van het hoger onderwijs hebben de selectie op schandalige manier jaren laten rotten en niets gedaan. Met als gevolg dat de toekomst van tal van jonge afgestudeerden totaal onzeker werd.[95]

De Franstalige decanen weigeren in te zien dat het afleveren van overtollige diploma’s aanleiding kan geven tot het verstrekken van overtallige prestaties. Het ter beschikking zijn van goedkope “mains d’oeuvre” in de universitaire centra is er de oorzaak van dat er nooit méér reflectie zal ontstaan over het al dan niet nodig zijn van bepaalde medisch technische prestaties.

Budgettair en medisch is deze houding onverantwoord want dit brengt soms inadequate uitgaven mee en, door overinstrumentatie en overmedicalisatie, neemt ook de kans op iatrogene pathologie toe. Bovendien zijn er te weinig pathologieën en patiënten om de vele geneeskundestudenten een voldoende praktijkervaring te laten verwerven. Dit houdt op zijn beurt het risico in van een vermindering van de kwaliteit.

Niet verwonderlijk dat in Vlaanderen opnieuw proteststemmen opgaan. “Moet de beste leerling van de klas (Vlaanderen) weerom de rekening betalen ?” vraagt Dr. Louis IDE, ondervoorzitter van de N-VA (Nieuw-Vlaamse Alliantie), zich af.[96]

Vermeldenswaard is dat de decanen van de geneeskundefaculteiten op 29.06.2005 aan de minister voorstelden om in de jaren 2006 tot 2009 van het quotum huisartsen 10 kandidaten af te nemen om te specialiseren in acute geneeskunde (6 Vlamingen en 4 Franstaligen), 6 kandidaten om te specialiseren in de urgentiegeneeskunde (4 Vlamingen en 2 Franstaligen) en 6 kandidaten om te specialiseren in de algemene inwendige geneeskunde (4 Vlamingen en 2 Franstaligen). De decanen beschouwen deze groep als een eerstelijnsspecialisme, zelfs indien het wordt uitgeoefend in het ziekenhuis.[97]

De werkgroep huisartsgeneeskunde van de Hoge Raad voor Geneesheren-Specialisten en Huisartsen verwierp dit voorstel unaniem.[98]

PDF-versie