|
In oktober 2004 besprak de Kamercommissie Volksgezondheid het eerste
verslag over de euthanasiewet. Een aantal toen gestelde vragen kregen
nog geen oplossing. Er werd door Dr. Yolande AVONTROODT toen al om nader
onderzoek gevraagd over alle medische ingrepen bij het levenseinde. Er
ontstond zelfs een hallucinante rel over commercieel opbod tussen de
apothekersblokken APB en Multi-pharma over een euthanasiekit.
Thiopental? bestond immers alleen maar in grote (ziekenhuis-)verpakking
en was dus ongeschikt om door een huisarts te gebruiken. De
euthanasie”kit” werd afgevoerd maar de wetgever kwam de apothekers
tegemoet.
De euthanasiewet kreeg een toevoeging waardoor de apotheker die een
euthanaticum persoonlijk aan de voorschrijvende arts aflevert, die op
het voorschrift attesteert dat hij in overeenstemming met de wet van
28.05.2002 handelt, geen misdrijf pleegt.
Sindsdien is er al wel een uitspraak gedaan ten gunste van een
pneumoloog, werkzaam in het ziekenhuis van Asse, die een stervende
patiënte had geëuthanasieerd zonder haar schriftelijke verklaring. De
arts werd om zwaarwichtige reden door het ziekenhuis ontslagen. De
rechtbank oordeelde het ontslag onterecht en het ziekenhuis diende de
arts een hoge schadevergoeding te betalen.
In minder dan 2 jaar deden gelijkaardige zaken zich ook al voor in
Namen, Brugge, Ronse, Edegem, Luik, Duffel, Veurne, Doornik en Boom.
Telkens gaat het om complexe juridische kluwens, waar advocaten en
rechtbanken hun handen vol mee hebben, en die zeer veel persoonlijk leed
veroorzaken, zowel bij de nabestaanden als bij de euthanaserende arts en
diens familie.
In die context citeer ik letterlijk een stukje uit punt VIII “Het
euthanasiedebat en het wetsontwerp betreffende euthanasie” van mijn
jaarsverslag 1999 :
“Tijdens de eerste vergadering van het VBS-bestuurscomité na het
publiek maken van het wetsvoorstel euthanasie van de paarse meerderheid
op 13.01.2000 werd een geargumenteerde discussie gevoerd over dit
delicate thema dat brandend in de actualiteit staat. Ze resulteerde in
een tweedelig kort en krachtig persbericht dat we hier letterlijk
overnemen :
“1. Gelet op de complexiteit van het gegeven, gelet op het gebrek aan
voldoende gestoffeerde en wetenschappelijk onderbouwde gegevens, menen
wij dat het huidig wetsvoorstel onaanvaardbaar is.
2. Gelet op het uitermate zeldzaam voorkomen van vervolgingen in deze
materie, menen wij dat een bijzondere wet niet nodig is”
Het moge duidelijk zijn dat, volledig in tegenspraak met wat Prof.
Wim DISTELMANS blijft herhalen, de euthanasiewet de rechtszekerheid van
de arts niet heeft verbeterd. Meester Walter GONTHIER stelde tijdens
hetzelfde debat in Oostende dat de rechtszekerheid relatief is en dat
hij uit meerdere getuigenissen van artsen kon opmaken dat de artsen veel
terughoudender waren dan voordien, wat soms tot weigeringen van een
gerechtvaardigde euthanasie leidt, louter en alleen uit schrik niet te
voldoen aan een van de moeilijke en sterk interpreteerbare regels van de
euthanasiewet.
Precies zoals ik in mijn jaarverslag van 1999 beschreef.
In november 1999 had ook de BVAS-raad van bestuur zich uitgesproken
tegen een euthanasiewet. Wat niet hetzelfde is als tegen euthanasie.
Toen dat op de frontpagina van “De Standaard” werd bekendgemaakt, kreeg
ik sterjournalist Siegfried BRACKE op bezoek met één enkele vraag voor
zijn blitz-interview : “Is het niet zo dat de BVAS tegen een
euthanasiewet is omdat je een overledene geen factuur meer kunt sturen?”.
Dat laag bij de gronds niveau van reageren tegen mensen die zich durven
verzetten tegen het uitbreiden van de euthanasiewet naar kinderen en
dementen neemt overhand toe.
Vandaar mijn herinnering aan een science fiction horrorfilm uit 1973
die ik in mijn studententijd zag : Soylent Green met Charlton HESTON, de
ondanks zijn Alzheimer nog niet geëuthanaseerde steracteur in de
hoofdrol. Gesitueerd in 2022 in het overbevolkte, verdord en quasi
onleefbaar geworden New York, waar een Malthusiaanse catastrofe heerst
met hongersnood en watertekort, worden de burgers aangemaand over te
gaan tot euthanasie. Omgeven door een prachtige natuur op een cinerama
360° videoscherm en op de tonen van Beethovens Pastorale, laten de
Overheid-gesubsidieerde ambtenaren hun “klanten” voor eeuwig inslapen.
Het horrorelement zat er in dat de “klanten” niet werd verteld dat hun
lichamen de grondstof vormden voor voedsel dat aan de New Yorkers werd
verstrekt door de Soylent Corporation, in plaats van “soya” en “lentils”
(linzen) : soylent green.
Gruwelijk en fictief. De voorstellen die sommigen vandaag in de
euthanasiewet willen doen inschrijven zijn gruwelijk doch realistisch.
Uit de tientallen standpunten en opinies in tegenovergestelde
richtingen die werden gepubliceerd, vooral nadat kardinaal Godfried
DANNEELS het had “aangedurfd” in zijn Kersthomilie van 25.12.2005
uitspraken te doen die sommige voorstanders van de uitbreiding van de
euthanasiewet niet wensten te horen, citeer ik er één, van collega Luc
BONNEUX, tot voor kort medewerker aan het federaal Kenniscentrum, waar
ik hem als lid van de raad van bestuur als een bijzonder kritisch
medisch wetenschapper heb leren kennen : “Mensen bij wet opleggen af te
takelen tot ook het vege lijf het eindelijk opgeeft is net zo min
ethisch als mensen bij wet opleggen er een einde aan te maken. De
verstandige wetgever waakt tegen misbruik, maar treedt terug. Het is
niet aan hem om te bepalen hoe mensen hun levenslot invullen”. Een
doordenker.
Mijn persoonlijke opinie is dat de euthanasiewet onmiddellijk mag
ingetrokken worden. Deontologie en strafrecht zouden hebben volstaan in
alle hierboven vermelde gevallen die door de rechtbanken werden vervolgd.
Er is dus geen enkele reden om deze slechte wet, die bovendien tot de
afbouw van de palliatieve zorg leidde, uit te breiden.
PDF-versie 
|
