III. 3. Communautaire spanningen

De spanningen rond Brussel-Halle-Vilvoorde zorgden er bijna voor dat de volmachten- gezondheidswet niet klaar raakte. Ze werd met vertraging gepubliceerd, na het paasverlof.

Toenmalig minister van begroting, Johan VANDE LANOTTE, vreesde zelfs dat de regering zou vallen. Als “oplossing” werd B-H-V in de diepvries gestopt tot 2007 en de regering regeerde voort. Een zoveelste crisis van Paars werd vermeden, maar de politieke cohesie verzwakte.[19]

Vice-premier Johan VANDE LANOTTE pakte uit met een aantal krasse uitspraken die niet gewaardeerd werden door de Franstaligen, over werk en gezondheidszorg[20],[21] . Ondertussen heeft hij de regering verlaten om SP-A voorzitter te worden. Over zijn opvolgster, Freya VANDENBOSSCHE, zijn er geen controversen tussen Noord en Zuid : knap maar onbekwaam. De Nederlandse premier BALKENENDE volgt de “Belgische oliecrisis” allicht vergenoegd op.

Over de alternatieve financiering van de sociale zekerheid bestaat er evenmin consensus. De Parti Socialiste staat achter de “Cotisation Sociale Généralisée” of “Algemene Sociale Bijdrage”, de SP-A is er tegen[22].

Over de totaal andere visie op de numerus clausus hebben we het in punt IV. En zelfs de euthanasiewet wordt in het Noorden des lands anders toegepast dan in het Zuiden : 80 % van de aangiften bij de bevoegde commissie zijn Vlaams, slechts 20 % is Franstalig[23].

De dossiers over de PET-scan en de hartcentra hebben een duidelijk communautaire tint, alhoewel de rapporten werden opgesteld door nationale en objectieve organen, met name de Nationale raad voor ziekenhuisvoorzieningen en het Kenniscentrum. Dat de aanbevelingen in de rapporten van de beide instanties diametraal tegenover elkaar staan, maakt de beslissing van de minister er niet eenvoudiger op.

Het Vlaams Geneesherenverbond (VGV) kloeg de pogingen van minister DEMOTTE aan tot recuperatie van de gedefederaliseerde bevoegdheden in de gezondheidszorg[24].
De campagne “U bent in goede handen – Vous êtes en de bonnes mains[25]” die met een tweetalige affiche in alle Belgische ziekenhuizen werd gepromoot, verwekte in Vlaanderen enige beroering zodat de Vlaamse minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin, Inge VERVOTTE, ter verantwoording werd geroepen. Aan de Franstalige kant van de taalgrens heb ik geen weet van gelijkaardige reacties.

Het VGV vermeldt ook de poging om de Orde der Geneesheren om te vormen tot een unitaire federale “Hoge Raad voor Deontologie” voor alle gezondheidszorgberoepen zonder Nederlandstalige en Franstalige afdelingen.

Als Belgische federatie van beroepsverenigingen heeft het V.B.S. hierover geen specifieke bemerkingen gemaakt, maar het heeft wel het ontwerp besproken en een ganse reeks fundamentele bezwaren geuit. Het VBS is radicaal tegen deze hervorming.

PDF-versie