|
In weerwil van de jarenlange oppositie tegen echelonnering lijkt de
Minister van Volksgezondheid geneigd om dit pernicieuze systeem toch in
ons land in te voeren.
België (en Vlaanderen) beschikken over een alom geprezen
gezondheidssysteem, voor Nederland is het uitgemaakt: de zorg is in
België beter en goedkoper! (radiobericht 30/5/06). Het
citaat "In Nederland is iedereen verzekerd van zorg, al is er soms
een probleem in het op tijd verkrijgen ervan" (uit "Het Medisch
Handboek - Kosmos Z&K") wijst duidelijk op de problematiek van de
wachttijden die ook voor de NHS (National Health Service) in Groot-
Brittannië een reële nachtmerrie zijn.
Waarom trouwens zou België binnen de EU het land zijn dat het
grootste aantal buitenlandse patiënten opvangt voor "geplande" opname
(in tegenstelling met "ongeplande opnamen" die bij toeristen en
"overwinteraars" voorkomen in Zuiderse landen), hoofdzakelijk
Nederlanders en Britten (22.477 in 2003; gegevens van de EU Commissie),
indien zijn gezondheidszorg niet uitstekend was?
Groot-Brittannië én Nederland zijn de kampioenen van de
echelonnering. Nochtans in Nederland wordt de huisarts aangeduid op
basis van het postcodenummer. De huisarts wordt er niet rechtstreeks
bereikt maar via een medewerk(st)er die overigens graag een bezoek door
de patiënt afraadt! Huisbezoek wordt sowieso vermeden! M.a.w. de
toegankelijkheid tot de eerste lijn is er wellicht moeilijker dan de
accessibiliteit van de specialist in België!
Het Belgische gezondheidssysteem is een soepele flexibele structuur
waardoor de evidente tekorten van de "eerste lijn" kunnen opgevangen
worden.
Het is immers duidelijk dat de huisartsen, hoe toegewijd en hoe
intensief ze zich ook inzetten, niet in staat zijn om een feilloos
oordeel te vellen over alle zich aanbiedende ziektebeelden zoals ook
duidelijk uit de ervaring en uit een aantal studies blijkt.
Een ruim aantal patiënten – die op eigen initiatief de specialist
raadplegen – komen alsdan alsnog goed terecht. Deze vrije
toegankelijkheid beperken door het invoeren van allerlei drempels
betekent de eliminering van een veiligheidsmechanisme.
Het primum movens van het introduceren van echelonnering is
financieel en economisch, ook al is het schadelijk voor de gezondheid
van de bevolking en betekent het fundamenteel een rantsoenering van de
zorgen.
Terwijl de geneeskunde in de laatste 50 jaar ongelooflijk veel
complexer geworden is wil men een systeem opdringen waarin één soort
artsen in staat geacht wordt om de meest verscheidene ziektebeelden te
identificeren, in te schatten, te behandelen of te verwijzen! Daar waar
van urgentie-artsen minstens 6 jaar en vaak acht jaar opleiding
gevergd wordt om de reële eerste lijn, die van de spoedgevallendiensten,
te behartigen, aarzelen de "denkers" van de gezondheidszorg niet om een
even complexe en moeilijke rol uitsluitend te willen
toevertrouwen aan artsen die het met 3 jaar extra opleiding moeten
stellen!
Aan de andere kant van het gezondheidsspectrum wensen de planners van
de volksgezondheid de algemeen geneeskundige opleiding en capaciteit van
de specialistische geneeskunde te negeren en de specialisten in een rol
van pure technici terug te dringen.
Alles wordt nog erger in het absolutistisch streven van de Vlaamse
Gezondheidsraad welke gedomineerd wordt door niet representatieve maar
door de overheid aangeduide "progressistische" individualiteiten. Hier
worden duidelijk de extramuros-specialisten als een storend
element voor de opbouw van een Vlaamse Gezondheidsstructuur
gebrandmerkt!
Bovendien ligt zelfs de zogenaamd "softe" echelonnering evenmin in de
aard van onze bevolking wat ook duidelijk bleek uit de CM enquête een
paar jaar terug waar 85 % van de bevolking rechtstreekse toegang naar de
specialist opeiste. De Onafhankelijke Ziekenfondsen berekenden bovendien
dat dit systeem niet duurder uitvalt! Maar dit is geen zorg voor onze
politici: burgers zijn er om om de 4 jaar te gaan stemmen en mogen hun
belastingen betalen. Voor de rest zal de bekwame verkozen elite wel
beslissen wat goed of slecht is voor hen.
De taak van de huisarts is aartsbelangrijk en bijzonder moeilijk.
Huisartsgeneeskunde zou dus zeer goed moeten geremunereerd worden,
liefst niet via de vele omwegen zoals het G.M.D., praktijkvergoeding,
subsidies voor infrastructuur of groepsgeneeskunde of andere omwegen
maar rechtstreeks via een aangepast honorarium.
Het is duidelijk dat de uiteindelijke bedoeling van de politici en de
linkse ideologen erin bestaat de geneeskunde in een prangend keurslijf
te dwingen en volkomen ondergeschikt te maken aan rigide regelgeving. De
nog niet zo lang terug verworven rechten van de patiënt (o.m. de vrije
keuze) en de vrijheid van therapie van de arts, kortom de vrije
geneeskunde, moeten zo snel mogelijk wijken voor de rigide
collectivistische tendensen van een aantal politici en voor het
imperialisme van een stel ideologen en sommige huisartsenlobby’s. Dat
hierbij de verstandige patiënt het slachtoffer wordt van deze
reguleringsdrang of dat hiervoor de extramuros-specialisten –
ongetwijfeld een bonus voor de volksgezondheid en voor de bevolking –
moeten geslachtofferd worden is de minste van hun zorgen.
De toekomst lijkt ons somber. Wij verhopen alleen dat de meer
realistische krachten binnen de politiek en de overheid eindelijk de
zinloosheid gaan inzien van de afbraak van ons zo geprezen systeem ten
voordele van constructies waaraan men in de landen van herkomst zelf
duidelijk is beginnen te twijfelen.
Jacques Gruwez
PDF-versie 
|
