|
Home | VBS | Verenigingen | De Gids | Accreditering | Tarieven | Wetgeving | Verzekeringen | De Bulletijn | Hulp |
 |
|
Orgaan van het Verbond der Belgische Beroepsvereniging van Geneesheren Specialisten |
|
 |
|
VII. URGENTIEGENEESKUNDE
De gespecialiseerde spoedgevallenzorg, dringende geneeskundige hulpverlening en mobiele urgentiegroepen worden geplaagd door nevelachtige regelgeving en massa’s besluiten. Een erfenis met sequellen van “Keizer-Koster Marcel COLLA”. In 2002 werden er acht Koninklijke Besluiten gepubliceerd over de MUG’s
(133).
Op 31.01.2003 publiceert de Federale Overheidsdienst Volksgezondheid, Veiligheid van de voedselketen en Leefmilieu in het Belgisch Staatsblad de lijst met erkende MUG’s
(134).
Artikel 10 van het Ministerieel Besluit van 5 maart 2002 (135) leidt tot consternatie : om “een verdere vermindering van de verpleegdagen door de aanmoediging van het dagziekenhuis en beter gebruik van de spoedgevallendienst” te bewerkstelligen, worden de onderdelen B1 en B2 voor de acute diensten verminderd met 0,28 % en 0,70 %. Gevolg : de spoedgevallendiensten leveren 10 miljoen euro in, terwijl ze al deficitair zijn. Deze voorlopige maatregel werd opgeheven vanaf 01.01.2003.
Deze nieuwe financiële klap leidde ook tot het dispuut over het vragen van een soort “entrée-geld” op de spoedgevallendienst. De oproep van het VVI
(136) aan zijn ziekenhuizen om vanaf 01.06.2002 25 euro aan de patiënt aan te rekenen, ter dekking van de totaal ontoereikende vergoeding van de kosten voor materiaal en personen werd door minister VANDENBROUCKE een “oorlogsverklaring” genoemd. Quasi iedereen keerde zich tegen deze “heffing” op spoedgevallen
(137). Onze geassocieerde beroepsvereniging BeCEP (Belgian College of Emergency Physicians) maakte van de gelegenheid gebruik om hun problemen nogmaals duidelijk in de verf te zetten
(138), mede naar aanleiding van enkele drama’s met de MUG’s.
In een zaak aangespannen door de Socialistische Mutualiteiten gaf de vrederechter in Lier in augustus 2002 het lokale H. Hartziekenhuis gelijk dat een forfait van 500 BEF (12,39 euro) aanrekende bij aanmelding op spoed. De rechter beschouwde dit bedrag “als billijke vergoeding”.
Ondertussen heeft minister VANDENBROUCKE deze mogelijkheid in de wet ingeschreven
(139). Hij kreeg dit aan zijn weigerachtige PS-collega’s verkocht als een vorm van “responsabilisering” van de patiënt. Lang niet alle ziekenhuizen zullen van deze mogelijkheid gebruik maken. Zo stelde Yvan MAYEUR, ondervoorzitter van de Raad van beheer van het Brusselse Sint-Pieterziekenhuis dat
“Imposer ces 12,5 euro, c’est établir une relation commerciale avec le patient” en dus zullen ze dat bedrag niet vragen
(140).
De uitvoeringsbesluiten laten nog op zich wachten en de minister laat ondertussen weten dat de inning van dit nieuwe remgeld (nog) niet is toegestaan.
Zoals vorig jaar medegedeeld (141) besliste de Raad van State tot nietigverklaring van twee Koninklijke Besluiten
(142) op verzoek van de BeCEP. Dientengevolge werden er opnieuw overgangsbesluiten getroffen via de hogervermelde K.B.’s.
Wij maakten een reeks voorstellen tot wijziging over aan het kabinet AELVOET, inmiddels TAVERNIER, die we ook gingen bespreken met de kabinetsmedewerkers Prof. Dr. Walter BUYLAERT en Dr. Koen VAN DE WOUDE. Op 22.11.2002 ontvingen we van het kabinet een ontwerp van ministerieel besluit “tot vaststelling van de criteria voor de erkenning van de arts met de bijzondere beroepstitel van ziekenhuisarts voor de permanentie acute geneeskunde en van de geneesheer-specialist houder van de bijzondere beroepstitel in de urgentiegeneeskunde”. Het VBS-bestuur wees dit voorstel categoriek af en deed een tegenvoorstel. Er dient ook rekening te worden gehouden met de artsen 001 en 002 die het brevet acute geneeskunde haalden. Normaliter zouden zij immers vanaf 01.01.2003 elke mogelijkheid verliezen om binnen de ZIV nog prestaties aan te rekenen. Ze zouden alleen nog geneesmiddelen mogen voorschrijven.
Via de nomenclatuur heeft de Medico-Mut een wijziging voorzien die een overgangstermijn creëert, waarbinnen een definitieve oplossing moet worden gevonden voor die artsen die noch huisarts, noch specialist zijn, en dit ook niet willen worden. Een soort van “instellingsarts” zoals Nederland kent. Een definitieve oplossing is nog niet voor morgen.
Ondertussen blijven de spoedartsen op hun honger zitten voor een betere honorering. In een brief van 17.01.2003 aan minister VANDENBROUCKE heeft BeCEP-voorzitter Dr. Jan STROOBANTS de bezwaren van zijn vereniging geuit in verband met het Akkoord Artsen-Ziekenfondsen van 19.12.2002 en om toelichting gevraagd over het uitblijven van bijkomende middelen of een herschikking van de financiering.
|
|
Copyright © VBS, 1997-2004 |
|
Home | VBS | Verenigingen | De Gids | Accreditering | Tarieven | Wetgeving | Verzekeringen | De Bulletijn | Hulp |