II. DE UITVOERING VAN HET AKKOORD ARTSEN-ZIEKENFONDSEN VAN 18.12.2000 (vervolg)

Orgaan van het Verbond der Belgische Beroepsvereniging van Geneesheren Specialisten

V.B.S. JAARVERSLAG 2001	Vorige Inhoud Volgende
II. DE UITVOERING VAN HET AKKOORD ARTSEN-ZIEKENFONDSEN VAN 18.12.2000 (vervolg)
1. De cijferdans 1. De uitgangspunten 2. De besparingsmachine VANDENBROUCKE 3. Reactie van de radiologen, biologen, nefrologen 1. Zeer goed opgevolgde stakingsoproep 2. Commentaar in de media en van VANDENBROUCKE 3. Resultaten 4. Casus belli voor de huisartsen : de halvering van de index 1. Het akkoord als vodje papier 2. Socialistisch en Christelijk fundamentalisme 3. De BVAS zegt akkoord op voor de intellectuele acten 4. De minister weigert elk vergelijk 5. Een eerbaar compromis, "verkeerd begrepen" door VANDENBROUCKE 6. Algemene Raad dd. 28.01.02 : doek over het indexmelodrama 2. De verhoging van het sociaal statuut lokt huisartsen, geen specialisten 3. De accreditering 1. De accrediteringsstructuren wettelijk geregeld 2. Aantal geaccrediteerde artsen op 01 februari 2002 3. Doet Frank VANDENBROUCKE de accreditering imploderen ? *II.1.3. Reactie van de radiologen, biologen, nefrologen* *II.1.3.1. Zeer goed opgevolgde stakingsoproep* Op 07.08.2001 riep het VAS (Vlaams Artsensyndicaat) de Vlaamse vleugel van de BVAS (Belgische Vereniging van Artsensyndicaten) alle Vlaamse radiologen, klinisch biologen en nefrologen in Antwerpen samen om te beraden hoe er moest gereageerd worden op de wetswijzigingen inzake medische beeldvorming en klinische biologie, en op het selectief op rood zetten van het knipperlicht voor de nierdialyse en tegen het moedwillig onderbudgetteren van de gezondheidssector in zijn geheel. Met ruim 100 stemmen vóór en 2 tegen, besliste de vergadering om, zodra de verlofperiode voorbij was, samen met de Franstaligen van de BVAS en met het VBS, o.m. via zijn specifieke beroepsverenigingen, de NUR (Nationale Unie der Radiologen) en de Belgische Beroepsvereniging der geneesheren-specialisten in Medische Biopathologie, een zorgenbeperkingsactie te organiseren. Meteen riepen de getroffen specialisten de collegae van de andere disciplines op om actief deze stakingsactie te steunen. In continu overleg met VBS en BVAS werd op 05.09.2001 beslist van alle artsen op te roepen om onmiddellijk de conventie voor 2002 op te zeggen, en om zich te beperken tot zondagsdienst in de diensten radiologie en biologie, om de dialyse verder uit te voeren maar de nefrologen geen consultaties te laten verrichten, en om alle andere collegae te vragen zich te beperken tot dringende technische onderzoeken. Met andere woorden “Naked hands medicine”. Deze actie werd gepland over twaalf dagen : eerst drie (maandag 17 tot woensdag 19 september), dan vier (maandag tot donderdag 4 oktober) en voorlopig tot slot vijf dagen (van maandag 15 tot en met vrijdag 19 oktober 2001). De eerste actie van zorgbeperking op 17, 18 en 19 september was een voltreffer. Dag na dag gaf het kabinet AELVOET bulletins uit die in feite zegebulletins waren voor de organisatoren van de zorgbeperking. Urgenties werden overal correct opgevangen, zoals uitdrukkelijk vooraf gepland. De meeste ziekenhuizen steunden volop hun actievoerende artsen, ondanks het onbegrip van V.V.I.-directeur, Dr. Carine BOONEN (cfr. ook III. 6). De universitaire ziekenhuizen foeterden maar staakten uiteraard niet mee. Zij hopen via hun geflikflooi met (het kabinet) VANDENBROUCKE enkele honderden miljoenen die bespaard worden op de artsenhonoraria terug te krijgen via hun B7-deel van de ligdagprijsvergoeding. Slechts enkele privé klinische laboratoria hebben de moed om de actie van hun ziekenhuiscollegae effectief te steunen. Ze lichtten hun voorschrijvende (huis-)artsen in waarom de zorgen dienden te worden beperkt en waarom ze op wachtdienstregeling overschakelden. We herhalen onze bijzondere waardering voor deze klinisch biologen. De grootste roepers om toch maar gewoon voort te werken – uit schrik dat de bikkelharde concurrentie anders met hun voorschrijvende artsen zou gaan lopen – zijn dezelfden als degenen die eind de jaren zeventig tot ver in de jaren tachtig het medisch specialisme klinische biologie gedegradeerd hebben tot een platte commercie en hun grove winsten goed – of minder goed – belegden in zeer gevarieerde bedrijven gaande van voetbalploegen tot innoverende genetische ontwikkeling van geneesmiddelen of laboratoriumtesten. Vanuit mutualiteitszijde wordt tegen de staking geageerd. De Socialistische Mutualiteit maakt zelfs (betaalde ?) publiciteit in “De Morgen”, de “Nieuwe Gazet” en de “Gazet van Antwerpen” onder de eye-catcher : “Stakingen kunnen uw gezondheid schaden”. *II.1.3.2. Commentaar in de media en van VANDENBROUCKE* Gepikeerd door het grote succes van de specialistenactie, ging minister VANDENBROUCKE maandagochtend 17.09.2001 volledig uit de bol in een rechtstreeks debat op Radio 1 met ondergetekende. Woordspelletjes over wetten die in de maak zouden zijn en Koninklijke Besluiten die wel degelijk al van toepassing zijn, bedierven de pret volledig en maakten, eens te meer, het spektakel ongenietbaar, want onbegrijpelijk. Bij het buitengaan uit de studio, kreeg Frank VANDENBROUCKE een van zijn inmiddels berucht geworden woede-uitbarstingen, waarbij de termen die rechtstreeks de ether waren ingegaan alleen maar benigne prodromi bleken. Twee VRT-cameraploegen die ons opwachtten voor een TV-interview moesten enigszins beduusd dit verbaal ministerieel geweld mee aanhoren. Is dat de dialoog waartoe de toenmalige SP-voorzitter Frank VANDENBROUCKE alle Vlaamse artsen had opgeroepen met zijn belerende open brief van 20.10.1992 ? Dr. Louis BECKERS, op dat moment BVAS-voorzitter, noemde het ooit de dialoog van meester tot knecht. Omdat de problemen nog steeds even actueel zijn citeer ik een stukje uit zijn open antwoord van 02.11.1992 : “De geneesheren hebben zich inderdaad grote offers getroost om een behoorlijke verzorging te verzekeren met eerder bescheiden middelen. Ik ben al de tel kwijt van het aantal keren dat zij een volledige of een gedeeltelijke indexsprong (wat voor U “onbespreekbaar” is als het om andere werkers gaat) hebben aanvaard omwille van de uitgavenstijging in de ziekteverzekering. Zulke indexsprong is nochtans méér dan een lineaire vermindering van de koopkracht : alle kosten die wij op onze honoraria ten laste nemen stijgen sneller dan de inflatie, en de plethora die jullie, politici, opzettelijk hebben georganiseerd, maakt de zaak nog veel erger, vooral voor de minderbegoede jongeren, maar ook voor sommige ouderen, waarvan velen blijven werken na de pensioenleeftijd omdat ze helemaal niet “binnen” zijn, maar het geld nodig hebben. Tegenover de geneesheren maakt U dus zeker geen kans met uw zoetsappig belerend proza. Zij weten best aan hoeveel beperkingen en hoeveel zinloze bureaucratische betutteling ze reeds onderworpen zijn in naam van een “solidariteit” waarbij iedere onbevangen waarnemer zich steeds grotere vragen stelt. …” …” Jullie zijn opnieuw bezig te proberen aan de bevolking een systeem op te dringen dat aan de mensen verbiedt zich in te mengen in hun eigen zaken. De geneesheren trappen daar niet meer in en de bevolking begint ook stilaan door te hebben wie haar bedriegt, en hoe gevaarlijk het is om het oor te lenen aan de heerschappen die zeggen dat ze de bevolking willen behoeden voor de “vrijheid van de vos in het kippenhok”, maar die ons in ruil de vrijheid van de kippen op de legbatterij willen schenken. Zolang jullie maar de eieren mogen rapen.” Dat was 10 jaar geleden en dus Oude Politieke Cultuur. Binnen de Nieuwe Politieke Cultuur vergemakkelijkt minister VANDENBROUCKE de dialoog door om de haverklap wetten en besluiten aan zijn inzichten aan te passen en minister AELVOET heeft intussen een instituut dat eieren voor haar moet rapen … In de media-reacties bakt hoofdredacteur Luc VANDERKELEN van “Het Laatste Nieuws” het wel erg bruin op 19.09.2001. Onder de titel “Hoe meer ze verdienen, hoe heldhaftiger ze staken” schrijft hij over radiologen en biologen : “De dokters gebaren van kromme haas. De regering moet de huisartsen maar dwingen om minder onderzoeken aan te vragen, is hun stelling. “Wij zijn uitvoerders” zeggen de stakende specialisten. “Wij zijn uitvoerders”. Ja, dat zei dokter MENGELE ook. Het is een lafhartige redenering. Medici horen hun verantwoordelijkheid op te nemen…” Ik citeer ons editoriaal van het oktobernummer 2001 van “De Geneesheer-Specialist” “Het is een lafhartige redenering van VANDERKELEN om laaghartige nonsens als een vergelijking met de nazi-beulen op papier te zetten. Een flagrante uiting van ethische normvervaging die de krant waarvoor de auteur werkt niet tot eer strekt.” VANDERKELEN was wel zo wijs niet te vermelden dat de nefrologen zich beperkten tot het opschorten van hun consultaties. Stoppen met dialyseren vanaf een bepaalde leeftijd – met een gewisse dood tot gevolg – zoals in sommige van onze geciviliseerde Europese buurlanden – hoort niet tot onze actiepunten. Voor een Vlaming is het elke dag opnieuw een bizarre ontdekkingstocht om de Vlaamse media, en in het bijzonder de kranten, te vergelijken met de Franstalige. De artsen krijgen doorgaans een positievere pers in Franstalig België en er wordt ook meer aandacht besteed aan medico-sociale problemen. Voor de specialisten en de BVAS-stemmers komt daar nog de handicap bovenop dat de VUM-groep een historische sympathie koestert voor het "Vlaamse" ASGB. Het toenmalige artsensyndicaat van Dr. Marcel DE BRABANTER hielp immers het failliete "De Standaard" redden op 21.06.1976 met 300.000 BEF (cfr. Hugo DE RIDDER, "Geen blad voor de mond", Lannoo, 2001, hoofdstuk 5 "Een krant kun je kopen, een redactie niet", pag. 114). *II.1.3.3. Resultaten* Terug naar de actie ! De aangekondigde actie van zorgbeperking van 1 tot 4 oktober wordt volgens plan uitgevoerd. Het bericht dat de VLD het budget 2002 voor de gezondheidszorgen wil beperken tot 568 miljard, had alleen tot gevolg dat nog meer collegae dan voorheen overtuigd waren dat actie nodig was om hoger budget af te dwingen. Zoals bij de eerste actie, zijn het vooral de radiologen die het voortouw nemen. Op 03.10.2001 roept de BVAS samen met het VBS de actievoerders opnieuw samen voor beraad. Ondertussen had minister VANDENBROUCKE aangekondigd dat hij een aantal structurele maatregelen zou nemen waarbij hij rekening zou houden met de doelstellingen van de artsen. Binnen de Regering waren de meningsverschillen over de gezondheidszorgbegroting nog niet van de baan. De "State of the Union" van Premier VERHOFSTADT werd pas op 09.10.2001 verwacht. Derhalve werd de volgende actie – een algemene stakingsactie van alle specialisten – uitgesteld tot 29, 30 en 31 oktober 2001. De oproep om te deconventioneren wordt herhaald en geactiveerd. Op 17 oktober 2001 stelt het BVAS-bureau vast dat het "definitief interimverslag" van de Task Force Perl een aantal positieve elementen voor het artsenkorps bevat. Om de verdere onderhandelingen niet de hypoteceren wordt, in overleg met het VBS, beslist om de staking aangekondigd voor eind oktober, op te schorten sine die. Als concrete resultaten van 7 dagen actie kunnen we opsommen dat : 1. ondanks de rode knipperlichten voor alle medische verstrekkingen – behalve de raadplegingen en huisbezoeken – geen terugvorderingen werden georganiseerd zoals voor de dialyse en zoals voorzien in artikel 51 van de G.V.U.-wet; 2. ondanks de dreigementen van de VLD, het budget gezondheidszorg verhoogd werd van 568 naar 581,5 miljard BEF, waarbij specifiek 1,971 miljard BEF extra voor de geneesherenhonoraria (nota C.G.V. nr. 2001/290 4de add. dd. 04.12.2001), met o.a. 312,7 miljoen voor de klinische biologie en 561,8 voor de medische beeldvorming. 3. we een stevige positie hadden verworven om te discussiëren in de Task Force Perl (cfr. ook III). *II.1.4. Casus belli voor de huisartsen : de halvering van de index* *II.1.4.1. Het akkoord als vodje papier* Op 26 maart 2001 riep minister VANDENBROUCKE de pers bijeen om hen mee te delen dat het budget 2001 met 5 miljard BEF dreigde overschreden te worden en dat ondermeer de artsen dienden in te leveren, 1.050 miljoen BEF. Half 2001 bleek de overschrijding veel groter te zullen zijn, 7 à 8 miljard. De van de artsen geëiste inlevering steeg niet gelijkmatig met 50 à 60 %, maar werd praktisch vervijfvoudigd. Dit bleek uit de detailnota gevoegd bij de "State of the Union" van premier VERHOFSTADT op 9 oktober 2001. In de begrotingsopmaak 2002 steeg de van de artsen geëiste inlevering liefst naar 5.100 miljoen. Zoveel geld vinden gaat alleen via drastische ingrepen. De verstrekkers die van honoraria leven werden gedurende 6 maand beroofd van hun index. De grootste brok van die besparingen viel de artsen te beurt : 2.500 miljoen indexinlevering op een totaal van 3.750 miljoen of exact twee derden. Het personeel dat ze uit hun honoraria moeten betalen, wordt wel correct geïndexeerd. Die verpleegkundigen en kinesitherapeuten die leven van honoraria worden ook geslachtofferd. De werknemers uit deze beroepscategorie krijgen een speciale financiële injectie, o.m. 570 miljoen voor de georganiseerde thuisverpleging. Alle Belgen zijn immers gelijk voor de Wet ! Punt B, I, 3 van het akkoord van 18.12.2000 stipuleert dat de honoraria worden geïndexeerd in 2002, volgens de wettelijke regels (K.B. 08.12.1997; B.S. 23.12.1997) en dat de toewijzing van de indexmassa door de medico-mut wordt onderhandeld vóór 01.12.2001. Indien er geen specifieke afspraken worden gemaakt over een eventuele preferentiële toewijzing van een stuk van de index aan een of andere verstrekking of groep van verstrekkingen, dan worden normaliter alle prestaties gelijkmatig geïndexeerd. Voor 2002 zou dit met 2,82 % moeten zijn. Ondanks de begrotingsopmaak in oktober 2001, was er helemaal niets wettelijk gewijzigd aan het indexeringsmechanisme … tot het K.B. van 12.12.2001 dat slechts op 28.12.2001 in het Belgisch Staatsblad verscheen. Dit K.B. ontneemt dus de zelfstandige zorgverstrekkers een half jaar hun index. Nog uit het akkoord stappen was op dat moment onmogelijk. Dit diende immers vóór 15.12.2001 te gebeuren. Na het bestendigen van de bij akkoord afgesproken éénmalige besparing met 1.200 miljard in de klinische biologie begin 2001, na de wetswijziging van 17.07.2001 betreffende de biologie en de radiologie, wijzigt minister VANDENBROUCKE voor de derde maal binnen éénzelfde jaar unilateraal de regels van het akkoordensysteem. Vooral de huisartsen voelden zich geviseerd. Vermits de raadplegingen en huisbezoeken netjes – en als enige sector – binnen het budget waren gebleven (cfr. tabel 1), vermits ze al grote inspanningen hebben geleverd in het voorschrijven van generische, vermits ze meer en meer geresponsabiliseerd worden, riep een "adviescomité ad hoc" van Vlaamse huisartsenverenigingen, met als woordvoerder de voorzitter van het Vlaams Huisartsenparlement (V.H.P.), Piet VANDEN BUSSCHE, op 28.12.2001 in de media de huisartsen op om vanaf 01.01.2002 toch hun honoraria te indexeren. Een raadpleging moet 16 euro kosten (645 BEF, in 2001 627 BEF) een huisbezoek 20,5 euro (827 BEF, in 2001 803 BEF). *II.1.4.2. Socialistisch en Christelijk fundamentalisme* Omwille van dit "patiëntonvriendelijk en onwettelijke supplement" van resp. 18 BEF (0,45 euro) en 24 BEF (0,59 euro) schiet de huisartsvriendelijke Frank VANDENBROUCKE meteen met scherp : terugvorderingen door de mutualiteiten van het teveel gevraagde en verlies van het zeer gevoelig liggend sociaal statuut. Alhoewel dit slechts de uitvoering is van het akkoord van 18.12.2000, hebben de (huis-)artsen toch bijna een jaar moeten wachten vooraleer het sociaal statuut via het K.B. van 13.11.2001 (B.S. 21.11.2001) werd vastgelegd : 102.326 BEF (2.536,60 euro) voor de volledig, en 68.217 BEF (1.691,06 euro) voor de partieel geconventioneerden. En een maand later dreigt die minister om het (veel te laat toegekende) bedrag al weer af te pakken. C.M.-voorzitter Marc JUSTAERT vond het nodig op Radio 1 de sancties van de minister te expliciteren. Volgens punt L § 6 van het akkoord van 18.12.2000 "mag de rechthebbende van de geneesheer een vaste vergoeding vorderen, die gelijk is aan driemaal het bedrag van de overschrijding, met een minimum van 500 frank". Er aan toevoegend dat de mutualiteiten zich in de plaats van hun leden kunnen stellen. "Bovendien", ging hij verder "kunnen we de artsen nog dieper in hun vlees snijden door hen hun sociaal statuut af te nemen". Christelijk fundamentalisme met andere woorden vanwege een vooraanstaand C.D.&V-er, wiens organisatie besliste per 01.01.2002 haar ledenbijdrage te verviervoudigen. De C.M. trok de bijdrage op met 9,54 euro (of 385 BEF). Met dat prijsverschil kunnen de leden 21 keer bij hun huisarts of "kleine specialist" op consultatie gaan en er de "onwettige" index mee betalen. *II.1.4.3. De BVAS zegt akkoord op voor de intellectuele acten* Na grondig voorbereidend werk door zijn juristen besliste de BVAS in zijn bureauvergadering van 09.01.2002 het akkoord van 18.12.2000 op te zeggen voor wat betreft de verstrekkingen van het artikel 2 van de nomenclatuur (raadplegingen, huisbezoeken en psychotherapieën), zich baserend op punt I, Romeinse I,1 van het akkoord. De aangetekende brief van 10.01.2002 die voorzitter Gabriël PERL in kennis stelde van deze beperkte opzegging werd door hem dringend op de agenda gezet van de vergadering van de Nationale Commissie Artsen-Ziekenfondsen van 14.01.2002. Essentieel in de BVAS-opzegging is het feit dat, t.g.v. de beperking tot enkele codenummers (de technische verstrekkingen blijven in het akkoord) het sociaal statuut bewaard blijft. Met deze démarche wilde de BVAS legaliseren wat één op drie huisartsen ondertussen de facto aanrekende : hun geïndexeerde honoraria. *II.1.4.4. De minister weigert elk vergelijk* Vrijdagavond 12.01.2002 riep voorzitter PERL enkele tenoren van de Medico-Mut dringend samen. Zowel de minister als de voorzitter waren immers van mening dat de BVAS-opzegging geen voldoende juridische basis heeft. En dus zocht PERL een alternatief via de 625 miljoen uit punt BIII van het akkoord die niet tijdig werden toegekend ter herwaardering van de intellectuele acten. Ons inziens is de index een verworven recht voor alle burgers, ook de zelfstandigen, en kan die 625 miljoen er dus niet voor ingeruild worden. Uiteraard wilden de artsen die 625 miljoen (slechts 11,9 % van de door ons gevraagde jaarlijkse opwaardering met 5,25 miljard BEF voor de intellectuele acten !) niet kwijt raken en als compromis stelde ondergetekende voor de BVAS-delegatie in de medico-mut voor te stellen de 625 miljoen te gebruiken voor de indexering onder twee voorwaarden. De minister mag niet eigenhandig via artikel 35 § 2 van de G.V.U.-wet bijkomende besparingen opleggen. En twee : de minister mag, indien het succes bij de uitbreiding van het Globaal Medisch Dossier (G.M.D.) naar de ganse bevolking vanaf 01.05.2002 groter zou zijn dan verwacht en gebudgetteerd, de overschrijding van dit specifiek budget niet terugvorderen bij de huisartsen. Bij de RIZIV-nieuwjaarsreceptie, maandag 14.01.2002, na de vergadering van het Verzekeringscomité, vernamen we "in de wandelgangen" dat de minister het compromisvoorstel al bij voorbaat had afgewezen. Hij wil nog meer besparingen. Alleen op die manier wil hij de indexering toch toekennen vóór 01.07.2002. VANDENBROUCKE schreef dit in een brief aan DE TOEUF gedateerd 11.01.2002. De medico-mut van maandagavond 14.01.2002 raakte niet verder dan de goedkeuring van het verslag van 17.12.2001 (waardoor de besparingsvoorstellen t.b.v. 1.667 + 648 miljoen op jaarbasis radiologie – cfr. tabel 5) formeel werden bekrachtigd en de bespreking van de deconventiebrief van de BVAS. Vermits bij stemming de 5 leden van het KARTEL zich weigerden aan te sluiten bij de BVAS, vond de deconventie niet de vereiste ¾ meerderheid op de artsenbank. Voorzitter PERL brak de vergadering af en riep ze voor een nieuwe stemming en de rest van de 13 dagordepunten samen op 21.01.2002. Alhoewel het derhalve onmogelijk was geweest om over besparingsmaatregelen te discuteren, verklaarde de minister op dinsdag 15.01.2002 dat hij zelf bijkomende besparingsmaatregelen zou opleggen en dat hij had beslist de intellectuele acten van artikel 2 te indexeren vanaf 01.02.2002. In een televisiedebat diezelfde 15.01.2002 (Canvas Terzake), antwoordde ondergetekende de minister dat hij geen enkele wettelijke basis had om nog bijkomende besparingen op te leggen. De kostprijs van deze indexoperatie, met zijn verschillende onderdelen, wordt weergegeven in tabel 7. Tijdens het debat over de BVAS-deconventiebrief moest C.M.-voorzitter Marc JUSTAERT toegeven dat de BVAS weliswaar volgens hem niet als partij de beschreven beperkte opzegging kon doen, maar dat inderdaad – zoals de brief van DE TOEUF ook meldde – alle individuele geneesheren, conform punt I, Romeinse I. 2. d., het akkoord volledig kunnen opzeggen. Dan wel mét verlies van het sociaal statuut voor het jaar 2002. *II.1.4.5. Een eerbaar compromis, "verkeerd begrepen" door VANDENBROUCKE* Vermits de minister publiek via de media had aangekondigd dat hij zou indexeren op 01.02.2002, trok de BVAS zijn deconventiebrief in tijdens de vergadering van de N.C.G.Z. van 21.01.2002. Na moeizaam onderhandelen – waarbij ondergetekende de reeds besliste besparingen ten bedrage van 12 à 13 miljard in de artsenhonoraria citeerde (tabel 5) – werd volgend compromis bereikt. Alhoewel de datum van 01.12.2001 voorbij is, wordt voor de 625 miljoen voor de revalorisatie van de intellectuele acten een bestemming gezocht en wordt dit financieel in toepassing gebracht vanaf 01.07.2002. Besparing 312,5 miljoen BEF. De regeling voor de betere honorering voor de spoedgevallen door huisartsen - voorzien bedrag : 100 miljoen BEF - moet nog technisch worden uitgewerkt. Als datum van invoegetreding wordt ook 01.07.2002 vooropgesteld. Besparing 50 miljoen BEF. De medico-mut van 17.12.2001 bespaarde 1.667 miljoen BEF i.p.v. de wettelijk verplichte 40 miljoen euro (= 1.614 miljoen BEF). Besteedbaar bedrag 53 miljoen BEF. Deze "besparingsmaatregelen" leveren 415,5 miljoen BEF op of bijna voldoende om 5 maanden index van artikel 2 mee te financieren. De N.C.A.Z. legde bovendien de politieke intentieverklaring af dat, indien dit bedrag niet zou volstaan, ze bereid is om maximaal 300 miljoen bijkomende besparingen te zoeken in de medisch-technische verstrekkingen, beperkt tot het jaar 2002. s'Ochtends had de minister een fikse pandoering van het Verzekeringscomité gekregen, toen hij een niet-geagendeerd ontwerp van wijziging van het "index-K.B." van 12.12.2001 voor advies deed voorleggen. Op die manier wou hij toch een wettelijke basis zoeken om zelf bijkomende besparingen te creëren om de index te financieren. Van de 34 aanwezigen stemde er NIEMAND voor, 19 tegen (15/16 aanwezige verstrekkers en 3 leden van de onafhankelijke ziekenfondsen), en waren er 15 onthoudingen (waaronder – volstrekt onbegrijpelijk – als enige verstrekker, de kersverse interim voorzitter van het Syndicaat voor Vlaamse huisartsen, Dr. Guido ISTAS. De minister had bij de briefing van voorzitter PERL 's nachts na de vergadering van de N.C.A.Z., alleen maar gehoord dat de artsen 300 miljoen extra gingen besparen op de medisch technische verstrekkingen. Toen hij vernam dat dit slechts voorwaardelijk en voor een beperkt bedrag was afgesproken, ontstak hij – eens te meer – in toorn. Gabriël PERL, Guy PEETERS (S.M.) en Marc JUSTAERT (C.M.) kregen nu een flinke ministeriële beurt. In Artsenkrant van 25.01.2002 en Le Soir van 23.01.2002 kunnen we lezen dat de N.C.A.Z.-voorzitter PERL zelfs overwoog om op te stappen. *II.1.4.6. Algemene Raad dd. 28.01.2002 : doek over het indexmelodrama* Om het index-melodrama af te ronden besliste uiteindelijk de Algemene Raad van het RIZIV op maandag 28.01.2002, zich baserend op een analyse door de Commissie voor budgetcontrole (C.B.C.) van 23.01.2002, dat de prestaties van artikel 2 van de nomenclatuur vanaf 01.02.2002 zullen geïndexeerd worden, mits de medico-mut bijkomend 198 miljoen BEF weet te vinden. Dit bedrag past perfect in het beloofde maximum van 300, en alhoewel de cijfers van de C.B.C. lichtjes verschillen van die van de N.C.A.Z. en ook op een andere manier werden bekomen, zal de plechtige belofte van de N.C.A.Z. waar gemaakt worden. Et fiat index de dato 01.02.2002 !

	Vorige Inhoud Volgende


Questions & Comments