|
 1. Blijft de regenboog vier jaar in het zwerk ?
2. Het TIMISOARA van het euthanasiedebat
I.1. Blijft de regenboog vier jaar in het zwerk ?
Het natuurfenomeen regenboog is een voorbijgaand verschijnsel van atmosferische aard. Het politiek fenomeen is eveneens een voorbijgaand verschijnsel, maar zeer aards van natuur. De tweede helft van 2001, midden het Europees voorzitterschap van VERHOFSTADT en België, begonnen de speculaties over een epuratie van de zwakke figuren in de regering, een herschikking, een wissel …
Premier VERHOFSTADT wou begin 2002 de insinuaties ontkrachten door met een prioriteitenlijst de laatste rechte lijn in te gaan naar de verkiezingen van 2003. Maar communautaire gekissebis met ondermeer Ecolo deed de geruchtenstroom alleen maar aanzwellen.
Minister VANDENBROUCKE was het ganse jaar 2001 niet uit de media weg te branden. Zijn repetitieve goed-nieuws shows i.v.m. sociale voorzieningen, terugbetaling van nieuwe medicatie, de maximumfactuur enz. .., versterkte in Vlaanderen alleen maar het gevoel van pre-electorale koorts. Slechts vierde grootste partij in Vlaanderen, wil de Socialistische Partij – Anders (S.P.-A.) scoren tegenover de Vlaamse Liberalen en Democraten (VLD) die, gebruikmakend van de zwakke oppositie door de verdeelde en uiteenvallende Christen Democratisch & Vlaams (CD&V), dé volkspartij bij uitstek – en dus de grootste – van Vlaanderen wil worden. AGALEV wordt op eigen terrein verslagen door de SP en de nieuwste PCB-kippen zullen de groenen geen goed doen.
In Wallonië speelt Elio DI RUPO (Parti Socialiste) virtuoos de eerste viool met Louis MICHEL (PRL) als orkestleider. Ergens in de orkestbak mag de PSC de triangel vasthouden. Het onderlinge ECOLO-geruzie omwille van toegevingen i.v.m. lokale ruimtelijke ordening en een zwak scorende Isabelle DURANT, zorgen voor storende dissonanten in de partituur. Federaal moet VANDENBROUCKE opboksen tegen DI RUPO die dure medische verworvenheden in het Zuiden wil bestendigen.
Met de tanende economie, verdween ook de schwung in de regering, verdoezeld door de relatieve successen van de Europese topconferenties met de Verklaring van Laken als bescheiden orgelpunt.
I.2. Het TIMISOARA van het euthanasiedebat
Op 25 oktober 2001 om 21.58 uur werd in het universitair Erasmusziekenhuis van de U.L.B. prinses Elisabeth geboren, dochter van Prins Filip van België en zijn gemalin, Prinses Mathilde.
Luttele minuten voordien keurde de Senaat met ruime meerderheid van 44 stemmen vóór, 22 tegen en 2 onthoudingen, het wetsvoorstel over euthanasie goed. Onder de regeringspartijen viel op dat Paul GALAND (Ecolo) en Alain DESTEXHE (PRL) zich onthielden. Bij de PRL waren er zelfs drie tegenstemmers, Olivier DE CLIPPELE, Christine CORNET D’ELZIUS en Nathalie T’SERCLAES, alle drie van adel zoals “De Morgen” liet opmerken.
Nochtans zijn velen van oordeel dat het geen goede wet is. Vele artsen menen dat een goede euthanasiewet wishfull thinking is, en blijven van oordeel dat er beter geen wet zou komen. De uitbreiding naar de niet-terminale patiënten is voor vele politici een brug te ver.
De Kamercommissie voor Volksgezondheid, leefmilieu en maatschappelijke hernieuwing heeft op 16.01.2002 een reeks adviezen overgemaakt aan de Kamercommissie voor Justitie, die hierover eerstdaags zal beraadslagen.
Meerderheid tegen minderheid werden volgende belangrijke voorstellen tot wijziging van het ontwerp ingediend : een toevoeging in verband met de bescherming van de apotheker die euthanasiërende farmaca aflevert; met de verplichting de apotheker te informeren dat het afgeleverde product zal dienen om een patiënt te euthanasiëren; met de terminale situatie van minderjarige patiënten; met het uitsluiten van “euthanasie” bij zuiver psychiatrisch lijden; met het beter informeren over en het ondersteunen van de palliatieve filter; met de verplichte raadpleging van de huisarts zo die er is; met de onbruikbaarheid van een voorafbestaande wilsverklaring bij dementie; en met het aanhoren van de arts, die, indien de anonimiteit door de evaluatiecommissie wordt opgeheven, zijn handelswijze wenst toe te lichten.
De commissie heeft ook de optie verworpen om het wetsontwerp uit te breiden tot hulp bij zelfdoding, net zoals ze met 9 tegen 7 stemmen en 1 onthouding het voorstel verwierp om strafbepalingen te voorzien in het wetsontwerp.
Maar de optie om het wetsontwerp te beperken tot “terminale” aandoeningen haalde het nipt niet : 8 voor, 8 tegen en 1 onthouding. De vraag stelt zich of dergelijk resultaat wel de weerspiegeling is van wat er onder de bevolking leeft. Laat staan van wat er onder de “executeurs” van de euthanasie leeft.
Meerdere Kamerleden toonden zich gereserveerd over het Senaatsontwerp, zeker nadat ze toch ook twijfel onderkenden bij de uitgenodigde Nederlandse SCEN-artsen (Steun en Consultatie bij Euthanasie in Nederland). De ruchtmakende artikels over HALP (handelswijzen van artsen rond het levenseinde van patiënten) in binnen- en buitenland noem ik het Timisoara van de euthanasie, met andere woorden, het prototype van georchestreerde media-desinformatie. Met enkele tientallen opgegraven lijken van aan een natuurlijke doodsoorzaak overleden patiënten, werd de wereld op 22 december 1989 overtuigd dat de Roemeense politieke politie van de Ceausescu’s in Timisoara 4.630 burgers had afgeslacht. Dit bericht deed de revolutie kantelen en het echtpaar Ceausescu werd op Kerstdag 1989 gefusilleerd na een haastig pseudo-proces. De “informatie” over euthanasie moest aantonen dat in Vlaanderen honderden patiënten zonder meer om het hoekje werden geholpen.
Eén van de co-auteurs, Dr. Marc COSYNS, relativeert de enorm hoge “euthanasiecijfers” in de krantenkoptitels van 1999 en de Lancetartikels nadien, door publiek te verklaren (o.m. in “De Morgen” van 10.12.2001) dat het in vier op vijf keer gaat over een zuiver medische zorgbehandeling voor patiënten die op een zucht van hun natuurlijke dood staan.
De cijfers waarop het hele euthanasiedebat gebaseerd zijn, stroken allesbehalve met de werkelijkheid. Heeft de Kamercommissie Justitie niets anders te doen dan dergelijke “eye catchers” in de pers te legaliseren, om tot de selecte club van euthanasiërende naties te kunnen toetreden ? Wachten de indienende VLD-senatoren op nog meer strapatsen à la DE DECKER, ook al hevig voorstander van een euthanasiewet, om via de affaire DUTROUX, de Belgische Justitie nogmaals internationaal in een negatief daglicht te zetten ? Of durven de initiatiefnemers niet bekennen dat ze zich vergaloppeerd hebben ?
In het prioriteitenlijstje van de regering is trouwens niets terug te vinden over euthanasie, en na zijn veelvuldige bezoeken aan zijn Europese collegae, zal premier VERHOFSTADT wel weten dat in één van de machtigste EU-naties, Duitsland, dit onderwerp, om evidente redenen, gewoonweg onbespreekbaar is. Al is de context vandaag gans anders, economische motieven kunnen tot ondenkbaar onmenselijk handelen leiden.
Dames en Heren Parlementariërs, collegae, burgers, mijn persoonlijke oproep is : begraaf dit juridisch gedrocht. Stop ermee de valse schijn te wekken dat er (nog) een pseudo-probleem “euthanasie” bestaat terwijl het echte probleem van de therapeutische hardnekkigheid en van de niet adequate pijnbestrijding, dankzij de vele vruchtbare debatten over dit delicate onderwerp, aan een oplossing toe is. Maak daar werk van. Leg daar de nadruk op.
|
Vorige
