|
Vorige  Inhoud  Volgende
Uittreksels uit het verslag Peers
Algemene evaluatie van de maatregelen (p. 168 en 169)
"Uit de inventaris van de tijdens de laatste decennia door de overheid inzake
gezondheidszorg genomen maatregelen kunnen de volgende conclusies getrokken worden:
1° De regering heeft vooral de nadruk gelegd op maatregelen betreffende
het stelsel van de gezondheidszorg en minder op het geheel van het gezondheidssysteem.
Onze studie beperkt zich dus tot het gezondheidszorgsysteem;
2° De maatregelen zijn hoofdzakelijk gebaseerd op economische
regulering en gericht op de beheersing van de uitgaven;
3° De regulering van de zorgkwaliteit is betrekkelijk weinig
ontwikkeld. De maatregelen hebben hoofdzakelijk betrekking op de structuren. Het toezicht
op de resultaten lijkt te zwak, om niet te zeggen onbestaand;
4° Van de maatregelen inzake economische regulering heeft een groot
aantal betrekking op de beperking van het aantal zorgactiviteiten, maar men stelt vast dat
die maatregelen maar weinig invloed op dat aantal uitoefenen;
5° De maatregelen betreffende de prijzen, tarieven en terugbetaling
hebben hun financieel kortetermijndoel bereikt. In een tweede fase werden ze echter
gecompenseerd door een toename van het aantal handelingen of door een verschuiving naar
beter vergoede prestaties. Die toename ging bovendien gepaard met een verschuiving van de
intellectuele activiteiten (beperkt elastisch aanbod) naar technische handelingen (zeer
elastisch aanbod).
6° De maatregelen betreffende de prijzen, tarieven en terugbetalingen
hebben ook geleid tot een toename van het persoonlijke aandeel van de patiėnt en moesten
dan ook tegenmaatregelen ten voordele van de minstbedeelden genomen worden;
7° De organisatie van het overleg- en beslissingsproces in talrijke
commissies is erg gefragmenteerd, zoals blijkt uit talrijke procedures zonder onderlinge
synergie. Die complexiteit kan tot verlamming van het werk van de commissies leiden,
waarvan de leden materieel gezien de tijd niet meer hebben om in voldoende aantal de
commissies bij te wonen;
8° Het beleid inzake gezondheidszorg manifesteert zich als een
optelling van beleidsopties per gezondheidssector. Elk domein wordt geregeld door zijn
eigen erkenningsnormen, zijn eigen financieringsregels, zijn eigen nomenclatuur, zijn
eigen definitie van patiėnten en pathologieėn is. Elke band, samenwerking of substitutie
tussen gezondheidssectoren wordt steeds moeilijker, omdat elke uitbreiding in het kader
van een algemeen budget als een vermindering in een andere sector wordt ervaren.
Elke vernieuwing botst op een streven tot behoud van territorium en
verworven rechten. De benadering van de zieke is per gezondheidssector georganiseerd.
Zo is het gezondheidsbeleid erg gefragmenteerd en verstoken van een algemene samenhang.
Die fragmentering vinden we zowel op macroniveau (verdeling van de bevoegdheden over de
federale, gewest- en gemeenschapsoverheid) als op mesoniveau (RIZIV en Volksgezondheid en
overleg- en beslissingsprocessen in de commissies). Op microniveau stelt men een
gelijkaardige versnippering vast : de behandeling van de patiėnt is versnipperd over
verschillende specialismen, die elk hun eigen interventieterrein verdedigen.
Terwijl de patiėnt nood heeft aan continuļteit en multidisciplinaire benadering.
Ter conclusie kan gesteld worden dat de maatregelen inzake gezondheidszorg vooral
voortgevloeid zijn uit situatiegebonden beslissingen en niet uit een algemene visie op het
systeem in zijn geheel. Een samenhangend gezondheidsbeleid is niet beperkt tot de
gezondheidszorg alleen, maar betrekt ook alle elementen die invloed kunnen uitoefenen op
de gezondheid van de bevolking (omgeving, leefstijl, huisvesting, veiligheid op de weg,
... ).
In het volgende hoofdstuk worden denkpistes ontwikkeld die ertoe kunnen strekken zwakke
kanten van het systeem te verhelpen."
Vorige Inhoud Volgende |
