WERKDOCUMENT : BIJZONDERE BEKWAMINGEN IN INWENDIGE GENEESKUNDE



	BEROEPSVERENIGING VAN DE BELGISCHE GENEESHEREN SPECIALISTEN IN INWENDIGE GENEESKUNDE

Nr 4 - Januari 2000

Vorige Inhoud Volgende

Het lijkt interessant om dat werkdocument van 1993 in extenso te publiceren (met uitzondering van de opmerkingen omtrent oncologie, die we verder later zullen behandelen), want het gaat over een basistekst van de filosofie die de laatste beslissingen van de Volksgezondheid op het vlak van de beroepstitels heeft geleid :

WERKDOCUMENT : "BIJZONDERE BEKWAMINGEN IN INWENDIGE GENEESKUNDE" (vertaling)

Rapport van verschillende vergaderingen, waaraan verschillende vertegenwoordigers van de universitaire departementen van de inwendige geneeskunde en enkele vertegenwoordigers van andere specialismen (cardiologie, rhumatologie) hebben deelgenomen.

De bedoeling is om te bepalen welk antwoord zou gegeven worden op de steeds grotere erkenningsaanvragen in de bijzondere domeinen van de Inwendige Geneeskunde, de Oncologie in het bijzonder. Moeten er onder meer nieuwe specialismen worden opgericht of bijzondere bekwamingen worden erkend ?

Het verschil tussen een specialisme en een bijzondere bekwaming kan subtiel lijken, doch is niet zonder enig gevolg.

Een specialisme moet op exclusieve wijze worden uitgeoefend, haar praktijk moet over heel het grondgebied, waar ze erkend is, onontbeerlijk zijn en haar praktijk moet economisch leefbaar zijn.

Een bijzondere bekwaming is een bijzonder domein van een specialisme. De geneesheren die bijzonder bekwaam zijn in één of ander domein van dit specialisme, blijven dus bevoegd voor het geheel van hun specialisme : een meer globale benadering van de patiënt, minder technisch-kundige benadering, complementariteit en wisselwerking in de wachtdiensten, betere beantwoording van de noden van de middelgrote of kleine ziekenhuizen.

In ons erkenningssysteem zouden één of meerdere bijzondere bekwamingen door éénzelfde commissie kunnen worden toegekend, zo nodig bijgestaan door experten.

In het algemeen genomen geven de aanwezige leden er de voorkeur aan dat de bijzondere domeinen van de Inwendige Geneeskunde geregeld zouden worden onder de vorm van bijzondere bekwaamheden eerder dan onder deze van nieuwe specialismen.

Het probleem van de reintegratie in de inwendige geneeskunde van specialismen zoals de gastro-enterologie en de cardiologie is bijzonder moeilijk voor degenen die een opleiding voornamelijk georiënteerd hebben op de technieken. Bepaalde leden overwegen inmiddels over de mogelijkheid om twee types van cardiologen of van gastro-enterologen in te voeren, enerzijds de specialisten in deze specialismen en anderzijds internisten met bijzondere bekwaming in deze domeinen.

In verband met de organisatie van bijzondere bekwamingen gaan de reeds gevoerde experimenten, ondernomen door bepaalde faculteiten, in de richting van een verlenging van de volledige opleiding die een basisopleiding en een specifieke opleiding in het domein van de bekwamingen (van ten minste twee jaar) zou omvatten.

Deze handelwijze heeft als voordeel om werkelijk gestalte te geven aan algemene internisten met bijzondere bekwaming; dat zou niet het geval zijn wanneer men één of twee bijkomende jaren zou voorzien bovenop en buiten de inwendige geneeskunde om.

Lijst van de bijzondere bekwamingen.

De volgende bijzondere bekwamingen zijn nu reeds goed geïndividualiseerd en geconcretiseerd onder de vorm van diensten of afdelingen :

- de nefrologie,
- de endocrinologie, nutritie, metabolische aandoeningen, inbegrepen de diabetologie,
- de hematologie, die de traditionele hematologie omvat, evenals de hematologische tumoren en de primaire tumoren van het lymfenstelsel;
- de medische oncologie, met therapeutische opstelling en m.b.t. de niet-hematologische tumoren,
- geriatrie, die reeds een legaal bestaan heeft.

Sommige bijzondere bekwamingen zijn gemeenschappelijk aan verschillende specialismen : het gaat namelijk over :

- de intensieve zorgen (anesthesie-reanimatie, inwendige geneeskunde, chirurgie)
- urgentiegeneeskunde (anesthesie-reanimatie, inwendige geneeskunde, chirurgie, pediatrie)

Sommige bijzondere bekwamingen zijn geïndividualiseerd onder de vorm van functies eerder dan diensten :

- infectiologie
- immunologie

Sommige bekwamingen zijn gekoppeld aan zeer uiteenlopende specialismen of aan andere bekwamingen :

- allergologie (ORL, pneumologie, dermatologie, immunologie,...)

Tenslotte bestaan sommige als afzonderlijke specialismen :

- gastro-enterologie,
- reumatologie,
- pneumologie,
- cardiologie, ...

2. Voorstellen i.v.m. de procedure.

2.1. De duur van de opleiding in inwendige geneeskunde is zes jaar.

2.2. De duur van de hogere opleiding is drie jaar. Tijdens deze drie jaar en ten minste gedurende twee jaar, kan de hogere opleiding georiënteerd worden naar een meer bijzonder domein van de inwendige geneeskunde door stages, naar keuze, in één of meerdere gespecialiseerde diensten of afdelingen.

Wanneer deze bijzondere opleiding in een gegeven discipline, zoals de nefrologie, de endocrinologie, de hematologie, de oncologie, de intensieve zorgen, de urgentiegeneeskunde, de geriatrie, in het stageplan wordt goedgekeurd, door het stageboekje wordt bewezen en ruimte gemaakt wordt voor een wetenschappelijke mededeling vanwege de kandidaat-specialist in een gezaghebbend tijdschrift, zal hij, naast zijn erkenning in inwendige geneeskunde, een erkenning bekomen in één van deze bijzondere bekwamingen.

2.3. Met het oog op deze bijzondere taak, wordt de bevoegde kamer van de erkenningscommissie in inwendige geneeskunde bijgestaan door vier experten, benoemd door het Ministerie en algemeen bekend als bijzonder bekwaam op desbetreffend specifiek gebied van de inwendige geneeskunde.

2.4. De erkende geneesheer in inwendige geneeskunde of inwendige geneeskunde én één van de hierboven opgesomde bijzondere bekwamingen, moet gedurende zijn hele loopbaan bewijzen dat hij zijn kennis in het specialisme en de bijzondere bekwaming, waarvoor hij erkend wordt, onderhoudt en ontwikkelt.

2.5. De stagediensten voor de bijzondere gebieden van de inwendige geneeskunde zijn afdelingen van een dienst in inwendige geneeskunde die zelf erkend is voor de volledige opleiding ; deze afdelingen worden geplaatst onder het gezag van een medewerker van de stagemeester die het bijzonder deelgebied beoefent en erkend is voor de bijzondere bekwaming.

2.6. Bij wijze van overgangsmaatregelen, die geldig zijn twee jaar na de publicatie van de wijziging van de criteria, de erkende geneesheer in inwendige geneeskunde,

a) die gedurende vijf jaar één van de bijzondere deelgebieden van de inwendige geneeskunde als hoofdactiviteit heeft uitgeoefend,

b) of die een opleiding van twee jaar heeft gevolgd in één van de bijzondere deelgebieden van de inwendige geneeskunde,

c) en, bovendien, algemeen bekend staat als bijzonder bekwaam in één van de bijzondere deelgebieden van de inwendige geneeskunde,

kan vragen om erkend te worden in de inwendige geneeskunde én in één van de hierboven vermelde bijzondere bekwamingen.

Deze fundamentele beschouwingen over de organisatie van de specialistische geneeskunde in ons land, hebben belangrijke praktische gevolgen gehad voor de internisten aangezien ze geleid hebben tot

- enerzijds de invoering van bijzondere beroepstitels voorbehouden voor de geneesheren-specialisten in Inwendige geneeskunde en

- anderzijds van beroepstitels die gemeenschappelijk zijn met andere specialismen.

Vorige Inhoud Volgende

De Geneesheren-Specialist - Speciaalnummer
Kroonlaan 20 - 1050 Brussel - Tel. 02-649.21.47 - Fax : 02-649.26.90
Verantwoordelijke uitgever : Dr R. LORAUX
Afgifte Kantoor : BRUSSEL 5 - ISSN 0770-8130