III. HET AKKOORD ARTSEN-ZIEKENFONDSEN 1999-2000 : de ultieme resuscitatie.

III.5. De geamendeerde wet Vermassen-Lenssens

De wet Vermassen-Lenssens van 22.02.98 (B.S. 03/03/98) was de directe aanleiding voor het opzeggen van het akkoord artsen-ziekenfondsen van 03 november 1997. Het was duidelijk dat de BVAS geen akkoord meer zou sluiten zonder wijziging van de inhoud van deze wet.

Na zeer langdurig en intensief lobbywerk, na talloze brieven en gesprekken werden op dinsdag 27/10/98 twee amendementen op de oorspronkelijke wet ingediend door de leden van de meerderheidspartijen : Jan LENSSENS, Greta D’HONDT en Luc GOUTRY (CVP), Ghislain VERMASSEN en Hans BONTE (SP), Marceau MAIRESSE (PSC), Michel DIGHNEEF en Colette. BURGEON (PS).

De Pers meldde dat er een bestand was in de oorlog tussen het Parlement en de ziekenhuisartsen. Het aandeel van respectievelijk minister DE GALAN die de betrokken parlementariërs de ochtend van 27/10/98 op haar kabinet had samengebracht, en de nieuwe medico-mut voorzitter Gabriël PERL die de rol van pendeldiplomaat op zich nam, is aanzienlijk.

In een interview met Le Soir van 13/11/98 berekende Dr. Jacques DE TOEUF, huidig BVAS-ondervoorzitter, dat de zaak VERMASSEN hem 270 uur lobbywerk heeft gekost, verplaatsingstijd niet inbegrepen. Omgerekend naar een 38-urige werkweek zou dit ruim 7weken betekenen.

De uitnodiging die de Heer VERMASSEN s’namiddags aan de pers faxte was een pervers staaltje van desinformatie. Zo schrijft onze artsen-minnaar : "Het akkoord tussen de artsen en ziekenfondsen is er gekomen onder impuls van de SP-kamerfractie". Insiders lezen dit als "De SP heeft alles in het werk gesteld om het conventiesysteem naar de bliksem te helpen, maar de PS heeft ons dat belet". Verder stelt hij dat de situatie van de chronische zieken wordt verbeterd, wat ons inziens, vooral het werk van de CVP was. De uitbreiding van het WIGW-statuut naar de langdurig werklozen wil ik graag voor een klein stukje aan onze Limburgse volksvertegenwoordiger toeschrijven.

Het amendement bevat volgende elementen. Indien er geen conventie is, verandert er niets aan de oude wet. In praktijk betekent dit dat in de periode 01/12/98 tot 31/12/98 wettelijk geen supplementen mogen worden gevraagd vermits de wet retroactief op 01/12/98 zal in voege treden en vermits er in de maand december 1998 geen akkoord artsen-ziekenfondsen bestond.

Vanaf 01/01/99 zal er een akkoord bestaan, tenmiste als uiterlijk op 08/02/99 zal gebleken zijn dat niet meer dan 40% der artsen geweigerd hebben de conventie te ondertekenen. De slotbepaling van het akkoord dat op 15/12/98 werd afgesloten beveelt de ziekenfondsen aan geen veranderingen aan te brengen aan het bestaande supplementensysteem tot de nieuwe wet in voege zal zijn getreden.

De belangrijkste wijziging in deze wet bestaat erin dat ze niet automatisch in voege treedt maar dat de Koning eerst een besluit moet treffen na het advies van de NCGZ te hebben ingewonnen over de supplementen.

Vele interpretaties zijn in circulatie. Alnaargelang de invalshoek van de juristen, ziekenhuisdirecties en -beheerders en politici enerzijds en anderzijds de artsen stelt de ene partij dat er momenteel geen en de andere dat er wel supplementen kunnen worden aangerekend. Hopelijk verdwijnt de "flou artistique" na 22/02/99, datum van wettelijke invoegetreding van het akkoord, op voorwaarde dat de Programmawet met het amendement Vermassen inmiddels ook al zal gepubliceerd zijn. Dezelfde vaagheid heerst voorlopig ook bij de vraag of verstrekkingen in daghospitaal als ambulant dan wel als verblijvend dienen te worden beschouwd. Er zijn zeer gegronde argumenten om aan te nemen dat het echte ambulante verstrekkingen betreft. Deze visie wordt trouwens onderschreven door een ander artikel uit voornoemde programmawet, met name waar het gaat over de terugbetaalbaarheid van geneesmiddelen verstrekt aan zelfstandigen die in daghospitaal worden behandeld. Anderen stellen dat het wel degelijk om "verblijvenden" gaat, o.m. omdat deze prestaties verplicht in de regeling derde betalende worden gefactureerd. Deze regeling vloeit niet voort uit de wet maar uit het akkoord tussen verzekeringsinstellingen en ziekenhuizen, die het mogelijk maakt dat voor een reeks medische prestaties de ziekenhuizen een vergoeding mogen aanrekenen die gebaseerd is op de prijs per ligdag.

De programmawet waarin de amendementen Vermassen-Lenssens zijn opgenomen werd in de Kamer gestemd op 03/12/98. De Senaat evoceerde, maar keurde ze toch integraal goed op 14/01/99. De geamendeerde wet Vermassen-Lenssens werd vandaag 06/02/99 via artikel 121 en artikel 122 van de wet van 25/1/99 houdende sociale bepalingen gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad.

We volgen alle verdere ontwikkelingen in dit dossier op de voet.