III. HET AKKOORD ARTSEN-ZIEKENFONDSEN 1999-2000 : de ultieme resuscitatie.

III.1. Een akkoord van 01/01/98 tot 31/03/98

Het moeizaam totstandgekomen akkoord van 03 november 1997 was geen lang leven beschoren.

Enerzijds was er de weigering door de Algemene Raad dd. 22/12/97 van het sociaal statuut dat in dit akkoord was voorzien (op aanstichten van de Vlaamse socialisten via de socialistische vakbond).

Anderzijds waren er de beide verbrekingsclausules. De " Pax Medica "-wet van 10/12/97 (B.S. 29/01/98) vertoonde een zeer belangrijke " vergetelheid " i.v.m. het verplicht overleg tussen Volksgezondheid, Sociale Zaken, artsen en mutualiteiten. De BVAS stuurde, zoals voorzien in het akkoord, een brief aan de voorzitter van de Nationale Commissie Geneesheren-Ziekenfondsen, Dr. Jerôme DEJARDIN, om de Commissie samen te roepen. De brief liet duidelijk verstaan dat het akkoord zou worden opgezegd.

Het tweede " zelfvernietigingselement " betrof de wet VERMASSEN-LENSSENS i.v.m. de honorariumsupplementen bij gehospitaliseerde patiënten. De wet werd op 10/11/97 goedgekeurd door de Kamer, maar geëvoceerd door de Senaat.

Ondanks uitvoerig lobbywerk vanwege de artsen haspelde SP-senator Lydia MAXIMUS in twaalf minuten het dossier af in de Senaatscommissie Sociale Zaken op 12 februari 1998. Ze had nochtans 2 maand de tijd, tot 13 maart 1998, om de problematiek op een objectieve manier te onderzoeken, zonder doctrinaire vooringenomenheid.

Op 22 februari 1998 wordt de wet gestemd en ze verschijnt in het Belgisch Staatsblad op 03 maart 1998. De datum van invoegetreding is 1 december 1998. Dit betekent dat, wanneer er geen akkoord is, de overheid de tarieven oplegt voor alle ziekenhuisverstrekkingen bij opgenomen patiënten, met uitzondering voor patiënten opgenomen in een éénpersoonskamer. Is er wel een akkoord, dan worden de tarieven onder dezelfde voorwaarden opgelegd ook aan niet verbonden geneesheren. Dit betekende zonder meer het einde van het akkoordensysteem.

De BVAS had per aangetekend schrijven van 12/02/98 aangezegd dat het Akkoord zou worden opgezegd de 1ste dag van de maand volgend op datum van publicatie van de wet Vermassen. De NCGZ-vergadering van 23/02/98 deed de BVAS niet van mening veranderen. Het akkoord 1998 hield op te bestaan op 01/04/98. Met de artsenverkiezingen in het vooruitzicht was dit voor de BVAS-beheerraad van 18 maart 1998 geen lichtvaardige beslissing.

In de maand maart 1998 werden er aardig epitheta gespuid naar het geneesherenkorps, in het bijzonder naar de BVAS. Volgens Guy PEETERS, algemeen secretaris van de Socialistische Mutualiteit, was de BVAS het Titanic orkest. SP-volksvertegenwoordiger Ghislain VERMASSEN, die samen met CVP-senator Jan LENSSENS de dictaten van respectievelijk de socialistische en de christelijke mutualiteiten in wettekst omzetten, stelde publiek dat de politici 34 jaar tijd hadden verloren door de gezondheidszorg toe te vertrouwen aan artsen en ziekenfondsen. In een adem door suggereerde hij dat Dr. J. DEJARDIN, voorzitter sinds 1964 en inmiddels 79 jaar oud, hier verantwoordelijk voor was. Guy TEGENBOS in De Standaard (27/02/98) vergeleek toenmalig BVAS-voorzitter Jacques DE TOEUF met Bernie ECCLESTONE, omdat ze beide frontaal in de clinch gaan met het federaal Belgisch Parlement.

Dr. DEJARDIN legde de verantwoordelijkheid voor het afspringen van het akkoord tussen artsen en ziekenfondsen vooral bij Marcel COLLA : " Ah ça, le chercheur de misère en chef, c’est lui ! " (Le Soir 28/02/98). Terwijl Guy PEETERS zei dat het overlegmodel verouderd is (DS 14/03/98) en smeekt om een gezagvolle gezondheidsoverheid, vond zijn Franstalige evenknie bij de Socialistische Mutualiteiten, Bernard DE BACKER, dat de politici verantwoordelijk zijn voor de breuk.

Ghislain VERMASSEN trachtte blijkbaar zijn partijgenoot Marcel COLLA te overklassen in het Vlaams socialistisch gezelschapsspel " doktertje pesten ".

Bij het nieuws dat het akkoord 1998 zou opgezegd worden, wilde hij al opnieuw de wet op de representativiteit in de Nationale Commissie Artsen-Ziekenfondsen wijzigen. Hij deed een voorstel dat, vooraleer een akkoord zou kunnen worden opgezegd, via bevraging bij de artsen, 50% zich in die zin zou hebben uitgesproken. Niet alleen is dit administratief een gigantische opdracht, maar bovendien betekent dit een aanfluiting van het principe van de " democratische " artsenverkiezingen waar ondermeer hijzelf sterk had voor geijverd. Hij wou dus de net opgestelde spelregels al wijzigen nog voor de eerste (verkiezings-)match werd gespeeld.

Begin april meldde minister COLLA dat hij zelf wel via de regering een regeling voor zijn " Algemeen Medisch Dossier " zou doorduwen. Het " globaal " medisch dossier was al een punt van discussie bij het tot stand komen van het akkoord van 03/11/97.

Wat COLLA betrof, was de Medico Mut volstrekt overbodig en slechts een blok aan het SP-been.