V. HET MINISTERIE VAN VOLKSGEZONDHEID : hyperdynamisch of hyperkinetisch ?

V.8. Het ontwerp oncologische zorgprogramma’s

Het ontwerp dat Minister Colla voor een tweede maal op de Ministerraad had gebracht op 09/10/97, heeft inmiddels een lange weg afgelegd ... naar de prullenmand. Een gans nieuw ontwerp werd uitgewerkt door een werkgroep van de Nationale Raad voor Ziekenhuisvoorzieningen, waarbij de oncologische zorg wordt opgedeeld in twee zorgprogramma’s

-A:: oncologische patiënten voor wie " een beperkte medische pluridisciplinaire deskundigheid volstaat en die geen nood hebben aan een specifieke gespecialiseerde infrastructuur ". Het programma biedt gespecialiseerde diagnostische en therapeutische oncologische zorg (heelkundige en medische oncologie) volgens algemeen aanvaarde wetenschappelijke guidelines, in ziekenhuisopname, dagbehandeling of poliklinisch.

Het A programma bevindt zich in elk algemeen ziekenhuis dat dient te beschikken over een algemeen gemengd dagziekenhuis en faciliteiten voor de bereiding van cytostatica.

Het programma heeft hetzij een eigen oncoloog-coördinator, hetzij een extern consulent die betrokken is bij de diagnose en behandeling van elke kankerpatiënt die

niet binnen de afgesproken guidelines kan behandeld worden, of waarbij zich binnen de behandeling volgens de guidelines een bepaalde vraagstelling voordoet.

-B: oncologische patiënten voor wie " een pluridisciplinaire deskundigheid noodzakelijk is, of die nood hebben aan een specifieke gespecialiseerde infrastructuur " (behalve uitzonderlijke pathologieën). Het zorgprogramma wordt opgedeeld in

B1:de medische oncologie;

B2: de heelkundige oncologie;

B3: de radiotherapie.

Om voor het B-programma erkend te worden moet het ziekenhuis minstens over twee van de subprogramma’s beschikken.

De oncologie-coördinator van het B-programma staat, naast de functiebeschrijving van het A-programma, in voor de coördinatie en opvolging van de A-programma’s waarmee een formeel samenwerkingsverband moet bestaan. Hij regelt tevens de contacten en de afspraken rond taakverdeling met andere programma’s van het type B.

Het VBS-Bestuur heeft tijdens zijn vergadering van 10/12/98 dit (voor-)ontwerp besproken. Algemeen werd geoordeeld dat het een zekere verbetering inhoudt t.o.v. de oorspronkelijke versie. De bureaucratisch opgevatte structurering van de werking en de aantasting van de professionele autonomie van de geneesheer blijven echter ernstig zorgen baren. Artsen hebben geen nood aan geformaliseerde afspraken om hun onderlinge samenwerking ten behoeve van de patiënt te organiseren. Het gevaar van verstarde structuren komt de belangen van de kankerpatiënt niet ten goede, maar versterkt alleen het " marktaandeel " van de ziekenhuizen met de best geöliede lobbymachines.

I.v.m. de aantallen B-centra doen allerlei geruchten de ronde. Sommigen spreken van 25 centra, andere van 14 ( waarbij vermoedelijk bedoeld worden, de B1 centra voor medische oncologie.

Verder blijft de problematiek van de oncologie interfereren met de erkennings-problematiek (zie verder) en het geneesmiddelenvoorschrift. In het kader van de Technische Raad voor Farmaceutische specialiteiten worden bepaalde voorstellen reeds georiënteerd op de ontwerptekst van de zorgprogramma’s, en wordt gepoogd om het voorschrift van Taxol en Taxetere te beperken tot B-centra. Gecombineerd met de reeds bestaande beperkingen (zie verslag vorig jaar) zou dit een beperking tot de B1 centra impliceren.