I. De nieuwe politieke cultuur

In 1997 maakte de term " nieuwe politieke cultuur " opgang. Voor 1998 moeten we vaststellen dat quasi uitsluitend de naweeën van de " oude politieke cultuur " de media haalden. Het orgelpunt was uiteraard het " Kerstarrest "  in de Agusta-zaak, waar de Belgische socialistische top zwaar werd veroordeeld (23/12/98).

Over een periode van vijf maanden, kende België drie verschillende SP-ministers op Binnenlandse Zaken. Na de ontsnapping van kindermoordenaar Marc DUTROUX op 23/04/98 diende Johan VANDE LANOTTE op te stappen. Alhoewel de ontslagnemende minister suggereerde dat Marcel COLLA dienstdoend minister van Binnenlandse Zaken en vice-premier zou worden, vond SP-voorzitter Louis TOBBACK het toch wijzer zelf die plaats in te vullen en zijn voorzittersstoel door te schuiven naar de Antwerpse SP-eminence grise, jurist Fred ERDMAN. Toen op 22/09/98 de 20-jarige Nigeriaanse asielzoekster Semira ADAMU omkwam bij haar gedwongen en gewelddadige uitwijzing uit België, nam TOBBACK ontslag en werd opgevolgd door LUC VAN DEN BOSSCHE, op dat ogenblik Vlaams minister van Onderwijs.

Met de verkiezingen van juni 1999 in het vooruitzicht kwam de profileringsdrang van heel wat politici naar voor. Vooral de liberalen die 10 jaar oppositie welletjes vinden, werkten zich op het voorplan. In Wallonië hoont PRL-voorzitter Louis MICHEL de PSC met zijn nieuwe voorzitter en ex-minister van Financiën Philippe MAYSTADT weg maar is poeslief voor de Parti Socialiste van Philippe BUSQUIN. In Vlaanderen vindt de VLD, geplaagd door interne strubbelingen tussen voorzitter Guy VERHOFSTADT en de tweede man, Marc VERWILGHEN, ex-voorzitter van de Commissie DUTROUX, moeilijk aansluiting met eventuele coalitiepartners.

Krijgen we in 1999 een asymmetrische federale regering met een rooms-rode Vlaamse en een paarse Franstalige coalitie ? Voor de sector van de gezondheidszorg wordt al lang aangekondigd dat de volgende regering drastische ingrepen wil doorvoeren. Wie de portefeuille van het allicht eengemaakte ministerie van Sociale Zaken en Volksgezondheid in handen krijgt is voor onze sector erg belangrijk. De laatste die deze " tour de force " klaarspeelde was onze huidige premier.

In de zomer gaf Jean-Luc DEHAENE zijn ex-kabinetsmedewerker en ex-grote baas van de Leuvense Universitaire ziekenhuizen, Prof. Dr. Jan PEERS, een studieopdracht om de toekomst van de Belgische gezondheidszorg uit te tekenen. De andere zuilen protesteerden ogenblikkelijk. De studiegroep werd uitgebreid tot een klassiek vierspan met ideologisch en taalkundig evenwicht. Naast de Vlaming Jan PEERS (CVP) kwam ULB-professor THIJS-CLEMENT (PS) en voor de mutualiteiten Jean HERMESSE (CM) en C. POLUS (SM).

Dezelfde ministerraad van 24/07/98 schroefde meteen ook de kostprijs van de studie terug van 20 naar 7 miljoen frank.

Op de persoon van Prof. PEERS kwam veel kritiek omdat, volgens de pers, J.L. DEHAENE een " geste " deed naar zijn vriend. PEERS had de UZ Gasthuisberg moeten verlaten omwille van een financiële put van +/- 1 miljard die hem in de schoenen werd geschoven. Het leek heel wat commentatoren geen goed idee om net aan deze man een studie toe te vertrouwen waarin de financiering van de gezondheidszorg ongetwijfeld centraal staat.

Alles in acht genomen kan 1998 niet anders dan als een politiek vruchtbaar jaar worden bestempeld. Tenminste als het innovatieve recht evenredig zou zijn met het aantal bedrukte pagina’s in het Belgisch Staatsblad. Met 42.444 dicht bedrukte vellen lijkt een voorlopig record te zijn gevestigd.