Verbond der Belgische Beroepsverenigingen van
Geneesheren - SpecialistenVerbond der Belgische Beroepsverenigingen van
Geneesheren - Specialisten
Op 04.07.97 laat de SP weten dat de Pax Medica, die volgens DEHAENE om procedureredenen vertraging had opgelopen, nog vóór het zomerreces zou moeten worden behandeld, desnoods als hiervoor de vakantie moest worden uitgesteld.
Tussen 9 en 30 juli 1997 kwamen Medico-mut en vooral haar werkgroepen, 7 maal samen. Over de klinische biologie, de medische beeldvorming en het aanwenden van gegevens over het geneesmiddelenvoorschrift in de LOK’s werd consensus bereikt. Voor het globaal centraal medisch dossier gehouden door de huisarts werd geen oplossing gevonden.
Drie feiten deden het klimaat plots weer omslaan in grimmig. Plots bleek dat aan de tekst van de Pax Medica, zo moeizaam met COLLA bereikt in 1996, belangrijke wijzigingen werden aangebracht zodat voor heel wat beslissingen geen voorafgaand advies van het overlegcomité (waarin de artsensyndicaten zetelen) meer nodig was.
Om zijn blunders in het vleesfraudedossier met TRAGEX-GEL te verdoezelen, die een zeer vijandige media-aandacht genoten vanaf 22 juli 1997, pakte Marcel COLLA op 25.07 prematuur uit met een " charter voor de patiënt ".
Met de brede smile van " biefstukken-socialist " verkondigde hij voor de camera’s dat de Belgische burger inzagerecht mag krijgen in zijn medisch dossier.
Daarmee nam hij bovendien CVP-kamerlid Hubert BROUNS te grazen die, samen met de V.U., had verklaard dat COLLA moest opstappen. BROUNS stond immers op het punt zijn wetsvoorstel in te dienen " inzake de invoering van het medisch verzorgingscontract en de vastlegging van de rechten van de patiënt ".
Voor de artsen was het duidelijk dat het COLLA niet zozeer om de kwaliteit van de zorg ging en dat de bekommernis om de patiënt voornamelijk van pecuniaire aard was. Waarmee hij eens te meer in het vaarwater van de Medico-mut terechtkwam.
En plots dook ook nog het monster van de artsenverkiezingen op. Het A.S.G.B. eiste plots een zetel van de BVAS op. Ignace BRIHET, huisarts in Mere, sinds ruim 20 jaar namens de Syndicale Kamer van Oost-en West-Vlaanderen lid van de Nationale Commissie Artsen-Ziekenfondsen, bereikte de leeftijd van 67 jaar en diende, volgens de RIZIV-reglementering, vervangen te worden.
Eind jaren 70 was de Syndicale Kamer van Oost-en West-Vlaanderen wegens onenigheid met het Nationaal bestuur onder Dr. A. WYNEN overgestapt naar de Konfederatie van Geneesheren van België, bestaande uit het A.S.G.B. (Algemeen Syndicaat van Geneeskundigen van België) en het VBO-GBO (Verbond van Belgische Omnipractici, inmiddels ter ziele gegaan en gesubstitueerd door het Syndicaat van Vlaamse Huisartsen, SVH - Groupement Belge des Omnipraticiens). De ledentelling van de syndicaten in 1978 resulteerde in 8 zetels voor het BVAS en 3 voor de Konfederatie : 1 ASGB, 1 VBO-GBO en 1 voor de Kamer van Oost-en West-Vlaanderen in de persoon van Dr. Ignace BRIHET.
Sinds 1981 toen de Vlaamse Kamer terugkeerde naar de moederschoot van de Syndicale Kamers, bezette de BVAS-bank dus 9 van de 11 zitjes in de N.C.G.Z.. Indien de verhouding 8 BVAS tegenover 3 Konfederatie zou worden, zou dit een blokkeringsminderheid opleveren voor het ASGB-GBO.
De storm in het glas water ging liggen met de idee van een definitieve regeling na de syndicale artsenverkiezingen. Voor de 77-jarige Marcel DE BRABANTER was het moeilijk houdbaar aan te blijven na de verwijdering van de " te oude " Ignace BRIHET. Zoals zijn geboortedorp Doel stilaan uit het polderlandschap gaat verdwijnen, zo verdween DE BRABANTER uit het actieve syndicale landschap.
Op 30.07.97 kwam de plenaire Medico-mut dus niet tot een akkoord, ook al omdat op dat ogenblik nog geen gegevens bekend waren over het budget bestemd voor de medische honoraria. De gemoederen waren wel danig verhit geraakt. Kritiek van Dr. Louis BECKERS op de manier van omgaan met overheidsgelden door de socialistische Mutualiteiten en van Dr. Erik CORNELIS op het uitblijven van de wet COLLA, ondersteund door de Vlaamse BVAS-bank waar ondergetekende een applaus initieerde, lokte een scheldpartij uit van haar Franstalige secretaris-generaal Bernard DE BACKER. Hij wreef de Vlamingen gebrek aan verantwoordelijkheidszin aan en noemde BECKERS D’ORAZIO en MOENS D’ORAZIO Junior, naar de socialistische vakbondsdelegué die zeer gewelddadig en blindelings de Forges de Clabecq naar de verdoemenis aan het helpen was.
De onderliggende frustratie was van een andere aard. Indien het akkoordsysteem definitief op de klippen zou lopen, dan brak de era aan van lokale of zelfs individuele contracting van verzekeringsinstellingen met verstrekkers. En in die ontwikkeling hadden de Christelijke Mutualiteiten al een hele voorsprong opgebouwd. Het was daarenboven voor de Socialistische Mutualiteiten nog maar eens een onaangename herinnering aan de 64 à 86 miljard onterecht ontvangen voorschotten, die zij steevast als een fictief boekhoudkundig tekort afdeden. Met de programmawet, waar ook VERMASSEN aan bod komt (cfr. infra), die momenteel door de Senaat wordt geëvoceerd, zou deze ergernis voor de socialisten eindelijk worden uitgegomd. La Belgique sera P.S. (La(n)tine) ou ne sera pas.
Na het parlementair reces waren nog vier vergaderingen van de Medico-Mut nodig om tot een akkoord te komen. CM-topman Marc JUSTAERT woog zwaar door in de debatten, maar moest grotendeels inbinden. Nu eens om het ASGB en de socialistische partner te plezieren (een akkoord voor één jaar, weliswaar met de mogelijkheid te verlengen tot twee) dan weer omwille van het njet van het BVAS (het omkopen van de artsen door het sociaal statuut met 20.000 BEF te verhogen, voor de artsen die zich " volledig " zouden verbinden, in de zin van 24 uur op 24 uur, 365 dagen per jaar, en niet volgens de vanouds geldende regeling). Het opdrijven van de ambulante klinische biologie van 42,5 naar 75 % had hij in juli al moeten opgeven, ondanks het aandringen van de apothekers-klinisch biologen, aangesloten bij en gesteund door het ASGB.
JUSTAERT was van mening dat een sereen debat over het medisch dossier aan de vooravond van de medische verkiezingen uitgesloten was.
Op 06.08, 26.08, 09.09 en 30.09 waren nochtans, onder het voorzitterschap van Dr. J.P. JOSET, Voorzitter van de Federale Huisartsencommissie van het BVAS, alle betrokkenen uitgenodigd om een concrete oplossing uit te werken voor het huisartsendossier om dit toch nog te kunnen inschrijven in het akkoord. BVAS, HAVAS, Forum des Généralistes, SVH, UHAK, VBS groeiden naar elkaar toe, maar het kwam toch niet tot een ultieme consensus. Het ASGB had driemaal niet thuis gegeven. Ook in de vergadering van de N.C.G.Z. lag het steeds dwars en bleef maar zaniken over verkiezingen. Dus werd in het akkoord een werkgroep gecreëerd die vóór 01.04.98 de zaak moet oplossen. Die kwam op 15.12.97 en 26.01.98 bijeen. Op 26.01.98 ontstond een zwaar incident toen t.g.v. het veto van het ASGB, de als experten uitgenodigde voorzitter van de Unie van Huisartsenkringen (UHAK), Dr. Patrick ROELANDT, en de voorzitter van het Forum des Généralistes, Dr. JACQUET, de vergaderzaal dienden te verlaten. De oplossing voor de kwadratuur van de cirkel die onlosmakelijk verbonden is met het echelonneringsdebat is nog niet direct in zicht.
Het akkoord bevat ook tal van andere opdrachten. Vóór 01.01.98 had de Technisch Geneeskundige Raad een ganse reeks nomenclatuurwijzigingen moeten uitwerken, met o.m. een partiële forfaitarisering van de anatomo-pathologie en de concretisering van de afspraken over de forfaits medische beeldvorming. Quod non.
Verder houdt het akkoord ook de verplichting in tot oprichten van een werkgroep over de Regeling Derde Betalende, één over het uitwerken van een geneesmiddelenformularium in de rust-en verzoringssector, één door de Accrediteringsstuurgroep op te richten werkgroep belast met het verzamelen van objectieve informatie over het geneesmiddelenverbruik ten behoeve van de LOK’s en één over het optimaliseren van de voorlichting aan de patiënt.
Bovendien stelt het akkoord voor dat de bevoegde minister een Commissie zou oprichten voor de " evaluatie van de verbruiksprofielen inzake medische handelingen en geneesmiddelen per pathologie en van de incidentieprofielen inzake pathologieën in ziekenhuizen ".
Kortom, dit akkoord bevat een waslijst met alles wat in de medische sector, volgens en onder druk van de overheid, de Mutualiteiten en de media, voor aanpassingen vatbaar is. Met andere woorden, het levert werk op voor jaren, terwijl het normaal ten einde loopt op 31.12.98. Tenzij de partijen vóór 30.11.98 beslissen om het (met één jaar ?) te verlengen, of om het vooraf op te zeggen (cfr. III. 10).
In juli 1997 informeerden een aantal oftalmologen het VBS-bestuur over hun precaire professionele situatie. Op 24.09.97 ontving uw secretaris samen met BVAS-voorzitter Jacques DE TOEUF een delegatie, die een memo met een waslijst problemen toelichtte. Hun groep had de toepasselijke naam S.O.S. bedacht als nieuwe vereniging : Syndicat d’Ophtalmologues-Ofthalmologensyndicaat. Zowel VBS als BVAS zegden hun steun toe om samen met de VBS-beroepsvereniging naar oplossingen te zoeken. Versnippering van de krachten is steeds tegenaangewezen.
Op 27.10.97 had het BVAS het voorstel van CM-baas Marc JUSTAERT over incorporatie van sommige technische acten in het consultatiehonorarium naar de prullenmand verwezen. Maar ... in het akkoord stond niets over aanpassingen van de nomenclatuur oftalmologie. Toen Dr. DE TOEUF dit op 03.11.97 op de valreep deed opnemen, maakte JUSTAERT gebruik om opnieuw over zijn incorporatie te beginnen, beperkt tot de gynecologie en de oftalmologie. Het debat hierover was zeer onduidelijk. O.m. gezien de zeer gespannen discussies en het zeer late (of veeleer vroege) uur werd door de RIZIV-administratie, volkomen ter goeder trouw, de clausule " visie JUSTAERT " in het akkoord opgenomen, zonder dat de partijen een definitieve tekst in handen hadden. Op 17.11.97 werd duidelijk het BVAS-standpunt tegen deze incorporatie als " interpretatie " bij het akkoord opgenomen. Zelfs de toevoeging van één komma zou, zo stelde N.C.G.Z.-voorzitter Dr. Jerôme DEJARDIN, een nieuwe negociatie van een nieuw akkoord hebben betekend.
Te betreuren valt ook dat het akkoord geen regeling inhoudt van de nomenclatuur dermatologie, die nochtans al lang was goedgekeurd door de T.G.R. (02.04.96) maar om financiële en inhoudelijke redenen door de N.C.G.Z. van 15.07.96 werd terugverwezen naar de T.G.R.. Het zal zeer moeilijk zijn om vóór 1999 nog enige wijziging aan deze nomenclatuur aan te brengen.
Behalve de klassieke redenen om een akkoord op te zeggen, bevat dat van 03.11.97 twee extra punten.
Het punt III,2 onder de letter I, bleek bij eerste lezing gerealiseerd. De " Pax Medica " werd, na hernieuwde negociatie met minister COLLA op 01.10.97, goedgekeurd door het Parlement en gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad van 29.01.98 (Wet van 10/12/97 tot reorganisatie van de gezondheidszorg). Bij tweede, aandachtigere lezing, moesten wij echter vaststellen dat Marcel COLLA ons flink in de luren heeft gelegd.
In de zitting van de Kamer dd. 09.10.97 werd een amendement van de regering aangebracht dat, op uitdrukkelijk verzoek van de artsen op 01.10.97, het verplicht overleg van het (nog op te richten) Overlegcomité (d.w.z. Volksgezondheid, Sociale Zaken, artsen en mutualiteiten) terug invoerde.
Als bij wonder is deze verplichting niet opgenomen in het cruciale artikel 35 duodecies, de " dada " van COLLA. Onze minister kan dus zonder enig overleg met de artsen het algemeen medisch dossier organiseren en beheren, groepspraktijken organiseren en er erkenningscriteria voor opstellen en, last but not least, de rolomschrijving van en de afspraken tussen huisartsen en specialisten definiëren.
Deze " vergetelheid " werd nochtans door Dr. DE TOEUF al eind november aan het kabinet van premier DEHAENE gemeld en bij herhaling ter gelegenheid van andere besprekingen met volksgezondheid en sociale zaken herhaald.
Als het een vergetelheid betrof, had men nog tot 28.01.98 de tijd om de fout recht te zetten. Wat niet gebeurde.
Als men de wet vandaag wil corrigeren dan moet dit via een nieuwe wet en dat lijkt ons onmogelijk vóór 31.03.98. Dit is immers de ultieme datum vóór dewelke het akkoord kan worden opgezegd " indien het wetsontwerp betreffende de reorganisatie van de gezondheidszorg, geamendeerd volgens het akkoord dat is afgesproken tusen de artsen en de minister tot wiens bevoegdheid de Volksgezondheid behoort (Pax Medica) niet voor 31 maart 1998 in het Parlement wordt goedgekeurd".
De huisartsen zullen worden ingepakt à la Ri DE RIDDER en Olga VAN DER VLOED, met een glitterstrik COLLA eromheen.
De specialisten zullen tot tweederangsartsen worden gedegradeerd. En alle artsen samen worden we poesjenellen van Napoleon COLLA.
Als bovendien de socialisten ons het sociaal statuut niet gunnen (zoals kan worden afgeleid uit het verslag van de Algmene Raad van het RIZIV dd. 22.12.97), ons voor doortrapte fraudeurs verslijten, de Orde beschimpen, de verantwoordelijkheden van de artsen ongebreideld verhogen door de patiënten tegen hun artsen op te zetten, dan stelt zich de vraag of wij in deze erbarmelijke circusvertoning nog moeten meespelen.
Het punt III, 1 ligt even gevoelig, maar anders en is meer specialistisch getint. Kamerlid Ghislain VERMASSEN had een wetsontwerp ingediend om de supplementen bij gehospitaliseerde patiënten drastisch te beperken. Er ontstond massaal protest. De essentie van het akkoordensysteem werd geraakt : ook de artsen die de conventie niet onderschrijven, en dus zelf hun honoraria mogen bepalen, worden erdoor gehouden de conventietarieven aan te rekenen op een meerpersoonskamer en het " supplement " te beperken tot 100% op de eenpersoonskamer. Het VBS is nooit in de bres gesprongen om overdreven erelonen te verdedigen. Het heeft ooit kritiek geuit op ziekenhuizen waar torenhoge supplementen werden gevraagd, wat o.m. meebracht dat de hospitalisatieverzekeringen fors duurder werden. Maar principieel blijft het wetsvoorstel VERMASSEN onaanvaardbaar.
Enkele codenummers van chirurgische prestaties lagen vooral aan de basis van het voorstel. In het bijzonder werd de cardio-chirurgie geviseerd met honoraria die tot 115.000 BEF per ingreep kunnen oplopen. De indiener vertelt er natuurlijk nooit bij dat dikwijls hoge percentages van deze honoraria rechtstreeks worden afgehouden door de beheerder, of, in voorkomend geval, via de Medische Raad naar hem moeten worden doorgestort. Met de sterk gestegen premies voor beroepsaansprakelijkheid wordt evenmin rekening gehouden.
Alle andere specialismen worden evenzeer getroffen. Gedeconventioneerde pediaters, psychiaters en geriaters bijvoorbeeld, die wenig technische verstrekkingen verrichten, kunnen nog nauwelijks een extraatje vragen op hun bescheiden toezichtshonoraria per ligdag (tussen +/- 100 en 1.000 BEF/dag) omdat er quasi geen kamers alleen zijn, of omdat de kamers alleen bezet zijn door patiënten die er om medische redenen moeten verblijven (vb. geïnfecteerde kinderen).
Een toeslag van x % op het honorarium van 6.511 BEF voor een bevalling weegt ook minder door dan dezelfde x % op een zwaardere ingreep.
Talloze contacten van Dr. DE TOEUF, van ons en van vele anderen, vermochten niet het ontwerp te laten verdwijnen.
Evenmin ons televisiedebat met VERMASSEN op zondag 09.11.97 in " de 7de dag " op de BRT.
Integendeel, door een amendement van Jan LENSSENS (CVP), Jean-Jacques VISEUR (PSC), Michel DIGHNEEF (PS) en nogmaals Ghislain VERMASSEN (SP), werd het ontwerp nog verscherpt.
De toegeving bij de positieve stemming door de Kamer op 10.11.97 dat de 100% begrenzing van het supplement voor patiënten op een eenspersoonskamer wegviel, maakt weinig indruk op de overgrote meerderheid van specialisten die nog nooit meer dan dat heeft willen, durven of kunnen vragen, en verandert niets aan de grond van de zaak.
De tarieven van het akkoord artsen-ziekenfondsen zijn sociale tarieven waar, conform punt L van het akkoord van 03.11.97, mag worden van afgeweken wanneer de gerechtigde lid is van een gezin waarvan de jaarlijkse bruto-inkomsten hoger liggen dan 1.560.000 BEF, verhoogd met 52.000 BEF per persoon ten laste, wanneer er maar één gerechtigde is, hetzij lid is van een gezin met bruto-inkomsten van meer dan 1.040.000 BEF per gerechtigde, eveneens verhoogd met 52.000 BEF per persoon ten laste, wanneer er verscheidene gerechtigden zijn.
Kunnen de rode kapitalisten van de socialistische beweging als Guy PEETERS en Bernard DE BACKER, respectievelijk Nederlands- en Franstalig Algemeen Secretaris van de Socialistische Mutualiteiten, of een Mia DE VITS, Voorzitter van de Socialistische Vakbond die o.m. naast vele andere bedrijven, de Bank NAGELMAEKERS en de verzekeringsmaatschappij P&V in handen hebben, zich echt geen frank veroorloven voor hun gezondheidszorg ? Of dient het wetsvoorstel VERMASSEN om Cyprus- of Jersey kapitalisten als vb. de textielgiganten van de familie DECLERCQ van enige financiële tussenkomst in hun medische verzorging vrij te stellen ?
Het wetsvoorstel, dat in voege zou moeten treden op 01.12.98, werd ondertussen geëvoceerd en geamendeerd door de Senaat, waarna het debat in de Kamer moet worden overgedaan. Als het ontwerp niet naar de prullenmand verdwijnt of drastisch wordt geamendeerd, zal het BVAS het akkoord opzeggen binnen de 14 dagen na publicatie van de desbetreffende wet in het Belgisch Staatsblad en, zoals het akkoord voorziet, na een debat in de Medico-Mut.
Artsenkrant drukte op 31.10.97 het ferme standpunt van ASGB-voorzitter Milan ROEX af : " Het voorstel VERMASSEN is bekrompen, stuntelig, zinloos. " Een maand later klinkt het al veel minder strijdvaardig. " Het kan niet dat het inkomen van een arts moet aangevuld worden met supplementen. Daarom vragen we een debat over het opwaarderen van de erelonen en het inkomen van de ziekenhuisspecialist. ". Dit is een logisch en nobel doel. In de actuele context, waar artsen op de meest grove manier (Louis TOBBACK " Schaf de Orde af. Het gaat hun alleen maar om de poen ", VRT-nieuws 26.01.98 over het protest tegen de Orde der geneesheren na schorsing van een Aalsterse huisarts wegens 14 jaar niet betalen van zijn lidgeld) en systematisch worden aangevallen, met daarbovenop de nog steeds geldende Maastrichtnorm van maximale toename van de gezondheidsuitgaven met 1,5% per jaar, zal deze uitspraak vermoedelijk een vrome wens blijken.
Ik blijf bij mijn standpunt dat het zowel voor patiënt als arts een slechte zaak is indien het in Europa unieke Belgisch overlegmodel tussen artsen, mutualiteiten en overheid zou worden afgevoerd om enkele kortzichtige fanatici te plezieren van partijen die betrokken zijn in allerlei onfrisse zaakjes.
Op een ultieme poging tot destabilisatie van Marcel COLLA, die alle elementen in het akkoord in verband met kwaliteits- of erkenningsnormen in een brief aan N.C.G.Z.-voorzitter Dr. Jerôme DEJARDIN voor zich opeiste, ging de vergadering niet in. Een sibillijns briefje van de éminence grise van het RIZIV aan COLLA zette de puntjes op de i.
Slechts 5.836 van de 37.414 door het RIZIV gerepertorieerde geneesheren, of 15,6 %, hadden er een trip naar tante Post voor over om hun weigering tot toetreding tot het akkoord van 03.11.97 te betekenen. Bij de specialisten bedroeg het aantal weigeringen 3.391 of 16,7 %, bij de huisartsen 2.445 of 14,3 % (cfr. tabellen 5 en 6).
Voor het akkoord van 11.12.95 waren er dat 5.933 op een totaal van 35.958 of 16,5 %, waarvan 3.276 specialisten (16,8 %) en 2.657 huisartsen (16,2 %).
De moeilijkheidsgraad om het akkoord te bereiken bleek achteraf omgekeerd evenredig met het aantal weigeringen. Daarbij dient opgemerkt dat het akkoord, inbegrepen de autodestructieve clausule van het wetsvoorstel VERMASSEN, voor het eerst sinds het 33-jarig bestaan van de Nationale Commissie Geneesheren-Ziekenfondsen unaniem werd goedgekeurd.
Los van het akkoordensysteem, waren de Christelijke Mutualiteiten als eerste begonnen om, via hun aanvullende verzekering, een aantal ingrepen terug te betalen die niet gedragen worden door het RIZIV. Het Brugse experiment met de laparoscopische ingrepen, gestart in 1996, werd inmiddels geëxporteerd naar heel wat Vlaamse ziekenhuizen. Volgens Rob VAN DEN OEVER blijft het doel voor de CM zoveel mogelijk te laten dekken door de verplichte ziekteverzekering. De aanvullende verzekering mag enkel dienen voor dekking van nieuwe behandelingen of medische technologieën die nog onvoldoende geëvolueerd zijn en daarom nog niet terugbetaald worden door de verplichte ziekteverzekering (Trends, 25.12.97).
Het afsluiten van contracten met sommige ziekenhuizen en sommige artsen is afgekeken van het " preferred provider "-systeem van de Amerikaanse Health Maintenance Organisations.
Guy PEETERS van de Socialistische Mutualiteiten heeft het over de " Test-Aankoop "-methode. De verstrekkers met de beste prijs-kwaliteitsverhouding worden via hun ledenblad bekendgemaakt.
Op die manier stevenen we rechtstreeks af op Amerikaanse mistoestanden waarin artsen en ziekenhuizen zich op Internet bewieroken met hun aantallen ingrepen, de " outcome (?) " en de (uiteraard zo laag mogelijke) graad van schadeclaims.
Daniël FERETTE van de Onafhankelijke Ziekenfondsen (O.Z.) wil alle zorgverstrekkers gelijke kansen geven en is dus tegenstander van het " preferred provider "-systeem.
De folder over zijn systeem " 1 + 1 = 3 " vergat jammer genoeg, net zoals de CM en SM in hun contracten vergaten, dat de ziekenhuiswet het advies van de Medische Raden vereist wanneer het om honorariumafspraken gaat.
Koken kost geld, ook voor de Mutualiteiten. Dus moeten er andere inkomstenbronnen worden aangeboord. De CM biedt een " Hospitaalplan " aan, de O.Z. gebruiken hun ontwerpakkoord " 1 + 1 = 3 " als hefboom voor de verkoop van hun hospitalisatieverzekering " Hospitalia ".
De potentiële kopers zijn de beter bemiddelden die sowieso volgens een aantal studies gemiddeld minder ziekteverzekeringskosten genereren. De minvermogenden kunnen het niet betalen en in het contract van de CM, worden de 60-plussers geweerd. Merkwaardig is dat de polis ook supplementen dekt en dat de remgelden worden verzekerd. De minvermogende moet het, wat zijn remgelden betreft, dus maar stellen met zijn sociale en fiscale franchise. Van solidariteit gesproken !
Voorlopig beperkt deze ontwikkeling zich tot de vrije aanvullende verzekering. Als het nationaal akkoordensysteem op de klippen loopt, is het hek helemaal van de dam !
Dan ontstaat een loutere " profit-gezondheidszorg " volgens de Amerikaanse Managed Care principes, alhoewel de mutualiteiten dat vandaag nog in alle toonaarden ontkennen. Hoe dan ook, zoals Rob VAN DEN OEVER in Trends zegt : " De competitie kan beginnen ".
De vraag stelt zich natuurlijk of het systeem van de administratiekosten voor de V.I.’s dan ongewijzigd moet blijven.
Tussen 1987 en 1998 stegen die met 32,24 % nl. van 18,595 naar 25,804 miljard BEF (cfr. tabel 7).
Het tegenargument van de V.I.’s, dat de artsenhonoraria over die periode nog meer toenamen, namelijk van 106,675 naar 149,525 miljard BEF of + 38,25 %, dient sterk gerelativeerd. In dezelfde periode steeg het aantal artsen met 25 % en de afdrachten aan personeel o.m. t.g.v. de " witte woede " alsook de investeringen in zeer dure hoogtechnologische apparatuur ten bate van de patiënten, maar ten laste van de artsen, namen spectaculair toe.
De gemiddelde artseninkomens uit RIZIV-terugbetalingen daalde in dezelfde periode met 9 % (cfr. tabel 4).
Bij de allereerste ondertekening van een akkoord artsen-ziekenfondsen door het ASGB sinds het ontstaan van het conventiesysteem, was voorzitter Milan ROEX ongetwijfeld zijn uitspraak in De Standaard van 25.03.97 vergeten. " Zonder verkiezingen weigeren wij trouwens ieder akkoord te ondertekenen ".
De Konfederatie en het Syndicaat van Vlaamse Huisartsen (SVH) dringen al jaren aan op spoedige verkiezingen. De BVAS is niet gehaast. Op 29.05.97 verwierp het Arbitragehof een klacht gebaseerd op discriminatie van de BVAS tegen de wet die de artsenverkiezingen mogelijk maakte.
Na een provocerende uitspraak van CM-medisch directeur Rob VAN DEN OEVER, dat er in het ganse land geen 1.000 artsen wakker lagen van de syndicale verkiezingen, deponeerde UHAK half maart 1997 2.622 handtekeningen van Vlaamse huisartsen bij Magda DE GALAN om het tegendeel te bewijzen.
Vanuit CVP-hoek was steeds aangedrongen om aparte verkiezingen voor huisartsen te organiseren. Jan LENSSENS, Jo VANDEURZEN en Hubert BROUNS moesten inbinden maar konden toch enkele wijzigingen doorvoeren. De hoegrootheid van het lidgeld en het aantal jaren van activiteit werden op maat van het SVH bijgespijkerd. Het Vlaamse huisartsensyndicaat kan evenwel uitsluitend via een kartel meedoen.
Het K.B. van 08.08.97 (B.S. 11.09.97) stipuleert dat zowel de beroepsbelangen van huisartsen als specialisten moeten worden verdedigd en dat er een voordracht nodig is door 1.000 geneesheren om als representatieve artsenorganisatie te kunnen worden erkend. Waarmee, zoals al was aangekondigd, het VBS met 6.882 betalende leden-specialisten (02.02.98), niet als representatief wordt afgedaan (cfr. tabel 8 en 9).
Dit is merkwaardig omdat er toch twee kiescolleges worden opgericht : de ene helft van de zetels gaat naar de geneesheer-specialisten en G.S.O.’s, de andere helft naar alle andere artsen. M.a.w., de specialisten met 19.824 beroepsactieven (op 20.138 in het totaal) worden automatisch geminoriseerd t.o.v. de huisartsen die slechts 15.378 beroepsactieven tellen op een totaal van 18.552 (cijfers 01.01.97 Ministerie van Volksgezondheid). Dit heet " democratische " verkiezingen.
Kartelvorming tussen verschillende organisaties is mogelijk.
Een nieuw K.B. over de verkiezingen van 08.12.97 (B.S. 13.12.97) wijzigt enkele belangrijke of evidente punten. I.p.v. de voordracht door 1.000 leden, moeten er nu minimum 1.500 individueel aangeslotenen zijn, waarvan het totaal jaarlijkse bijdragebedrag gelijk is aan minstens 1.500 maal het minimum lidgeld van +/- 3.400 BEF (d.i. +/- tweemaal het bedrag dat de overheid als vakbondspremie toekent aan sommige ambtenaren).
Zoals vermeld onder III.6.3. (pag. 15) werd het ontwerp van het K.B. van 08.08.97 op 30.06.97 goedgekeurd door het RIZIV-Verzekeringscomité in afwezigheid van de BVAS-delegatie. Deze boycotte vier weken lang de officiële RIZIV-vergaderingen zoals was beslist op de Staten-generaal van 14.06.97.
De vorige vergadering van het Verzekeringscomité op 23.06.97, met het verkiezings-K.B. voor het eerst op de agenda, diende te worden afgelast. Het quorum werd niet bereikt ondanks de aanwezigheid van het dubbele dan het volgens de wet toegelaten aantal leden van de Konfederatie. Op de doktersbank zetelden de Professoren Jean-Pierre BAEYENS en Arthur VLEUGELS en Dr. Michel VRAYENNE, dus één vertegenwoordiger te veel. Op de stoel van de Algemene Pharmaceutische Bond (APB) installeerde zich apotheker-bioloog en ASGB-bestuurslid Herman RAES, die zodoende de boycot door de APB ongedaan maakte.
Een tumultueuze BVAS-beheerraad op 10.09.97, toevallig daags vóór de publicatie van het verkiezings-K.B., had beslist van deel te nemen aan de verkiezingen, maar onder strikte voorwaarden van aanpassingen van de criteria. Voorzitter Jacques DE TOEUF moest al zijn diplomatieke talenten aanwenden om de afwijzende boodschap van Dr. Toon MALFLIET namens de Vlaamse vleugel, onmiddellijk na de vergadering op het BRT-radionieuws van 01 uur dd. 11.09.97, een voor elkeen aannemelijke verklaring mee te geven. Hij oogstte hierover publieke bijval in de media, terwijl de " Vlaamse hard-liners " alleen op schimpscheuten konden rekenen.
Dat er rekening werd gehouden met de amendementen van voorzitter DE TOEUF, blijkt uit het K.B. van 02.12.97.
Zoals woordvoerder Dr. Paul VANDEWIELE had aangekondigd, spande het SVH bij de Raad van State onmiddellijk een kortgeding in omdat het K.B. van 08.09.97 de huisartsen niet toelaat afzonderlijk op te treden. Het VBS besliste niet hetzelfde te doen alhoewel het als specialistenvereniging evenmin wordt in aanmerking genomen. Enerzijds was het voorspelbaar dat dit verzoekschrift onmogelijk te winnen was als we het voorafgaand gehakketak tussen de partijpolitieke bonzen analyseren, en anderzijds had het SVH de investering al gedaan. Een uitspraak van de Raad van State geldt immers erga omnes, dus voor alle Belgen.
En inderdaad, de uitspraak in kortgeding was negatief voor het SVH. Het zette zijn intentie tot kartelvorming met het ASGB derhalve om in daden. Eens te meer herhaalt zich de geschiedenis. Het SVH dat een afspiegeling is van het Verbond van Belgische Omnipractici dat ophield te bestaan als Vlaamse zustervereniging van de Groupement Belge des Omnipraticiens (G.B.O.), keert hiermee terug naar de Konfederatie, die met het ASGB en het G.B.O. al jarenlang een verstandshuwelijk vormt.
Een volgende etappe om tot effectieve verkiezingen te kunnen overgaan moet worden geregeld via een ministerieel uitvoeringsbesluit. Ook dit verloopt niet van een leien dakje. De eerste versie werd door het Verzekeringscomité op 28.07.97 grondig herwerkt, vooral omdat er geen enkele controle was voorzien vanwege de deelnemende organisaties op de verkiezingsverrichtingen.
De herwerkte editie werd door het Verzekeringscomité goedgekeurd op 19.01.98. Namens het VAS diende ik een nieuwe reeks bezwaren in o.m. omwille van de rol die de voorzitter van de Dienst voor Geneeskundige Controle krijgt toebedeeld in een hoogst vertrouwelijke materie, met name de mededeling door de artsen van hun syndicale voorkeur. BVAS-voorzitter DE TOEUF voegde er nog een aantal elementen aan toe. Bij monde van Dr. Jean-Pierre BAEYENS, maakte ook het ASGB een bemerking over de kans op schending van de privacy. Hij vroeg bovendien om de apothekers-biologen als leden te mogen meetellen (cfr. V.4.1.)
Volgens juristen doemen er in de programmawet, waarin de verkiezingsbesluiten zijn ingebed en die momenteel geëvoceerd is door de Senaat, nog tal van technisch-juridische problemen op. Wordt vervolgd.
Profiterend van de komkommerperiode, prijkte een fotogenieke Dr. Milan ROEX paginagroot in De Morgen van 04.08.97 en in de Huisarts van 20.08.97. Een mooie aanzet tot de verkiezingscampagne.
Home | VBS | Verenigingen | De Gids | Accreditering | Tarieven | Wetgeving | Verzekeringen | De Bulletijn | Hulp
Copyright © VBS, 1997-2004