INHOUD

Open brief aan de Heer Minister COLLA

De elektronische sociale identiteitskaart

Medische aansprakelijkheid : andermaal gefnuikt door kernen milieurampen?

Niews from the European Union

RIZIV Rechtspraak

Tweede wijzingsclausule bij de nationale overeekomst tussen verpleeginrichtingen en de verzekeringsinstellingen Zh/96, gesloten op 24 januari 1996

Bijlage l :Nominatieve lijst van de verstrekkingen bedoeld in art.4
Hoofdstuk 1: Mini forfait
Hoofdstuk 2: Maxi forfait

Bijlage II
Forfait A
Forfait B,C,D

DE ELEKTRONISCHE SOCIALE IDENTITEITSKAART

Vanaf 1 oktober 1998 wordt in principe het gebruik verplicht gesteld van de nieuwe, elektronische sociale identiteitskaart. De sociaal verzekerden zullen deze " SIS-kaart " (Sociaal Informatie Systeem-kaart) tegen die datum hebben ontvangen van hun ziekenfonds. Onder" verplicht " wordt verstaan, in het kader van de gezondheidszorg, wanneer de sociaal verzekerde zich wendt tot een ziekenhuis of apotheker. Immers, de ziekenhuizen en de apothekers ontvangen op hun beurt vanaf 1 april tot 31 juli a.s. van het RIZIV een elektronische " beroepskaart ", waardoor het mogelijk is (doch impliciet verplicht) de identificatiegegevens van de patient, zoals ze op de SIS-kaart vermeld staan, over te nemen met het oog op de facturatie van hun verstrekkingen. De volledige uitwerking van deze maatregelen staat vermeld in het K.B. van 22 februari 1998 gepubliceerd in het Staatsblad van 13 maart 1998.

Medische of nomenclatuurgegevens komen (nog) niet op de chip. Wel de identificatie- en verzekeringsgegevens van de patient , evenals een belangrijk element voor de facturatie van de geneeskundige verstrekkingen, nl. de aanduiding van het recht op de toepassing van de derdebetalersregeling (bv. prestaties waarvoor 3e betalende normaal slechts toegelaten is voor bepaalde rechthebbenden van de Z.I.V.).

Artikel 37 zegt ten andere uitdrukkelijk dat de " twee categorieën van zorgverleners, de apothekers en de verplegingsinrichtingen, verplicht zijn om gebruik te maken van de kaart van de sociaal verzekerden aan wie ze verstrekkingen toedienen, voor het vervullen van hun verplichtingen inzake derdebetaler bij elke geneeskundige verstrekking ". In art. 52 wordt tenandere voorzien dat het elektronisch bewijs van het gebruik van de sociale chipkaart geldt als betalingsverplichting door de verzekeringsinstelling.

" In de ontwerpen tot wijziging van de reglementering inzake geneeskundige verzorging en uitkeringen is voorzien dat de huidige magneetkaarten en het gebruik van kleefbriefjes op naam, bij deze twee categorieën van zorgverleners (apothekers en ziekenhuizen) zullen worden vervangen. " 

Het Rapport aan de Koning zegt anderzijds dat " het gebruik van het kleefbriefje in een eerste fase nog niet zal afgeschaft worden voor de overige zorgverleners (laboratoria voor klinische biologie, rusthuizen, geneesheren, tandartsen, ....). Wel wordt in het laatste lid van art. 37 bepaald dat deze zorgverleners gebruik mogen maken van de kaart van de sociaal verzekerden met wie zij in betrekking komen. " Wij leiden daaruit af dat het systeem ook op vrijwillige basis zal kunnen toegepast worden door de artsen. Het eerste lid van art. 37 zegt tenandere dat deze mogelijkheid kadert in de verplichte of facultatieve toepassing van de derdebetalersregeling, krachtens artikel 53, 8e lid van de Z.I.V.-wet. Dit veronderstelt echter ook dat het RIZIV deze geneesheren, op hun verzoek, een beroepskaart zou ter beschikking stellen. Voorlopig blijkt daarvoor echter nog niets voorzien te zijn. Nochtans is het de bedoeling dat " het gebruik van de sociale identiteitskaart in combinatie met de beroepskaart en de terminal, waarmee de zorgverlener zich moet uitrusten, tevens om praktische redenen verplicht is, aangezien bepaalde informatie die op de kaart voorkomt, zal worden afgedrukt op het medisch attest ter vervanging van het kleefbriefje ".

Anderzijds kan men zich afvragen waarom zo’n haast wordt gemaakt om ook de ziekenhuizen reeds vanaf 1 oktober a.s. in het verplicht systeem op te nemen. Voor wat de ziekenhuisopname betreft is immers het gebruik van de kaart op zich  niet voldoende vermits " om de betaling van de prestaties inzake hospitalisatie te waarborgen, moeten andere bijkomende inlichtingen door de verzekeringsinstelling worden verstrekt " (n.v.d.r. het formulier van tenlasteneming van de opname). Het gebruik van de kaart blijft aldus verplicht in de verplegingsinrichtingen maar ze geldt enkel als betalingsverplichting voor de ambulante verzorging die er wordt verstrekt. " Toch wel zonderling, nietwaar?